Thursday, October 2, 2008

மாயா மாயா

1993.

நத்திங் மச். பூரா பெண் பார்க்கும் படலம்.

ஒரு பெண் பார்க்கும் படலம். அமெரிக்காவில் வேலை பார்த்துக்கொண்டுஇருந்த ஒருவர் வந்தார்.

இந்தியாவில் பார்க்கவில்லை.

நியூ யார்க் வந்திருந்தார். சாப்ட்வேர் தான். இப்போது இந்தியாவில் இருக்கிறார். சிவா என்று பெயர். கமல் மாதிரி இருந்தார். என்னை போய்?

அவர் அப்பா அம்மா பாஸ்டன் வந்திருந்தனர்.

என்னை பார்க்க என் வீட்டிற்கு வந்தனர். நான் அப்போது எய்ட்டி செவேந்த்அவேனு, மண்ஹட்டனில் வீடு. ரமேஷ் இருந்தார் பக்கத்தில். நான்இன்னொரு பெண் என்னோடு வேலை பார்த்தவர் சுபாவோடு ஷேர் செய்தேன். சிறிய ஸ்டுடியோ அபார்ட்மந்ட் ....

ஒரு சண்டே என்னை பெண் பார்க்க வந்தனர். ஜூஸ் மற்றும் பிஸ்கட்ஸ்கொடுத்தேன்.

கேள்வியெல்லாம் என் சொத்து, எங்கள் குடும்பம் சொத்து பற்றியே இருந்தது. ஆசை?

எனக்கு பிடிக்கவில்லை. நான் அழகாயில்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை, சொத்து வேண்டும். புரிந்து விட்டது.


அன் அப்பா அம்மாவிடம் ஒரே டார்சர். பெண் பார்த்துவிட்டோம், அது கல்யாணத்திற்கு சம்மதம். கண்டிப்பாக கட்டி கொடுக்க வேண்டும் என்றனர். அம்மா சொல்லிவிட்டார், இவனை விட்டால் வேறு நல்ல ஆள் கிடைக்காது என்று.

சிவா என்னை விடாமல் கால் செய்தார். பொறுமை இல்லாத நான், போன் நம்பர் மாற்ற வேண்டியது ஆகிவிட்டது.

ஒரு முறை தேடி வந்தார். வீட்டு கீழே செக்யூரிட்டி... விடவில்லை. நியூ யார்க்கில் அந்த வசதி...

இரவு வெளியே கடைக்கு ஷாப்பிங் போக வந்தேன். நின்று கொண்டு இருந்தார். சுபாவிற்கு பயம்.

மார்ச் மாதம் குளிர். நடுங்கிக்கொண்டு இருந்தார்.

"என்ன வேண்டும் " என்று கேட்டேன். "கல்யாணம் என்றார்". "ஸாரி " என்று சொல்லி நடந்து விட்டேன். "இனிமேல் இந்த பக்கம் வர வேண்டாம்... ரிஸ்ட்ரைனிங் ஆர்டர் வாங்க வைத்து விடாதீர்கள்!"... பயந்து விட்டார். அப்புறம் பார்க்கவில்லை.















நவெம்பரில்
ஒரு முறை பாஸ்டன் சென்ற பொது ... பார்த்தேன், கும்பலோடு இருந்தார். சொந்தம் போல... ஒரு குண்டு பெண் அருகில். கல்யாணம் ஆகிவிட்டது போல. எல்லோர் முன்னிலையிலும் கிஸ் கொடுத்து கொண்டு இருந்தார். தலை எழுத்து. யாரோ பாவம் மாட்டிவிட்டர்கள். நல்ல வேலை நான் தப்பிதேன்...

அப்புறம்... ஆபிஸ் இந்தியன் நண்பர் ஒருவர் டேடிங் அழைத்து சென்றார். நன்றாக தான் இருந்தார். தேடீரென்று எல்லா ஆண்களை போல, கட்டி பிடித்து விட்டார், என் வீட்டில் விட வந்த பொது. சுதாரித்து கொண்டு. தள்ளி விட்டேன். இந்தியாவில் போட்டி பாம்பை அடங்கி இருப்பார்கள்... வெளி நாடு வந்தால்... தூக்கி கொண்டு ஆடும் போல.

மீண்டும் ஒரு ஆள். மின்னேசொட்டாவில் இருந்தார்... போடோவில் நல்ல இருந்தார். என் போட்டோவை பார்த்து தான் மீட் செய்ய விருப்பம். ... எதோ ஒரு சிறிய சாப்ட்வேர் கம்பனி மூலம்... நல்ல குடும்பம் என்று கேள்வி... செயின்ட் பௌல் என்று ஒரு இடம். நான் சென்று பார்க்க வேண்டிய கட்டாயம். ரகுநாத். என் ஹோட்டல் ரூமில் வந்து பேசியவர் தவறாக நடக்க முயற்சி செய்தார்... இப்போது அவர் கல்யாணம் ஆகாமல் ஒரு உனிவேர்சிட்டியில் வேலை என்று கேள்வி.

எப்படியோ டிசம்பர் கடைசியில் இந்தியாவிற்கு ஒரு ட்ரிப் மூன்று வாரம். பொங்கல் வரை.

அப்போது தான் அந்த அதிசயம் நடந்தது...

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

2 comments:

Ramesh said...

Nice! வாழ்த்துக்கள்!

divya said...

Thanks!

Luv
Divya
;-)