கேரக்டர்

ஒருவருடைய கேரக்டர் எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருக்கும் என்று சொல்லமுடியாது. நிரந்தரம் இல்லை. அது மாதிரி தான் இந்தியர்களின் நிலைமை.இந்தியர்கள் அமேரிக்காவில் ஒருவருக்கு ஒருவர் உதவி செய்துபார்த்ததில்லை. என்னிடம் ஷாப்பிங் மால்களில் வந்து ஆம்வே பிசினஸ்செய்ய கெட்ட ஆட்கள் அதிகம். வேண்டாம் விட்டுவிடு என்றால், ஒருஇந்தியன் இன்னொருவருக்கு உதவி செய்ய மாடீர்கள என்று கேட்பார்கள். ஐயர்னி.

என் வாழ்வில் எப்போதும் சோகம் இல்லை. குலைண்டை ஒன்று கவலை. நான்தேடிய விரும்பிய வாழ்க்கை என்று போகிறது. அமெரிக்கா வந்து பதினேழுவருடங்கள் ஆகிவிட்டது. இங்கு வாழும் முக்கால் வாசி, இந்தியர்களை விட, நான் பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது.

What is my diary about? My Thoughts. OK. Then why does it have the sorrow? Well sorrows are meant to be penned, to get it out of your system!

2007.

வீட்டு கடன் தொல்லை வருடம். அனைத்து இந்தியர்களும் கிடைத்த பணம் லாபம் என்றுவீடு விற்று விட்டு, அவர்களுடைய சொந்த ஈகுவிடி போர்சன் மட்டம் வாங்கிவிட்டு, வாடகை வீட்டில் இருந்தார்கள். சொந்த வீடு என்பது, ஒரு கனவு. சொந்தங்கள் வரும் போது ஒரு கிக். ஷோ ஆப்.

நீங்கள் விரும்பும் வாழ்க்கை அமையாவிட்டால், ஊருக்காக வாழ்வது வேறு.

என் தோழி ஒருத்தி, ஒரே பெண், இரண்டு அண்ணன்கள், மூன்று கோடி ருபாய்சொத்து கொடுத்து கல்யாணம் செய்து வந்தவள், அமெரிக்கா என்ற ஒரேஆசைக்காக. இங்கே அவள் இருந்த ருதெர்பொர்ட் வீடு, கோவையில் அவள்வேலைக்காரர்கள் இருந்த வீட்டைவிட மோசம். இந்தியாவில் கொடுத்தவரதட்சனை பணம், ஒரு வீடாக ஆகியிருந்தது. மாப்பிள்ளை சம்பளம், அவர்வீடிற்கு போய் கொண்டு இருந்தது. ஸ்மார்டான ஆள். விவரம் இல்லாதமனிதர். மனைவிக்கு ஒரு பிசு வாங்கி கொடுக்க தெரியாதவர்.

சம்பளம் எல்லாம், கூட பிறந்த இரண்டு தங்கைகள் வீடிற்கு போய் கொண்டுஇருந்தது. அவர் அப்பா அம்மா, சொந்த வீடு. அண்ணன் எதோ பிசினச்ஸ்செய்தார்.

நல்ல வேலை அவள் கொண்டு வந்த நகை, கோவையில் ஒரு லாக்கரில். இன்னும் அதை எடுத்து யாருக்கும் ஒடுக்கவில்லை. வைரமோடு அதுவே ஒருகோடி வரும் என்று தெரிகிறது.

என்னிடம் ஒரு நாள் அவள் வந்தாள். அழுதால். குழந்தை இல்லை. ஒருவருக்குஒருவர் ஆறுதல். வேறு ஒருவனை கல்யாணம் செய்ய வேண்டும் என்றுகேட்டாள்...

இருவருக்கும் எதாவது பிரச்சனை? தொட்டால் தானே வரும்? கல்யாணம்செய்த பிறகு, ஒரு முறை கூட, இல்லை! அமெரிக்கா வாழ்க்கை மட்டும் தானேகேட்கிறாய். ஐந்து வருடங்களில் அவள் பட்ட வேதனை... இப்போது அவள்சித்ஜன்ஷிப் வாங்கிவிட்டாள்.

நேரில் பார்த்தால் அப்படி தெரியவில்லை. ஆள் பார்த்தல், நல்லா தான் உள்ளார்.

அவரை ஒரு டாக்டரிடம் அழைத்து செல்ல சொன்னேன். முடியாது, வாளுண்டரி என்றாள். அதாவது, வேண்டாம் என்று அவரே இருக்கிறார்.

என் நண்பி ஒருத்தியை கேட்டேன். லாயர். டிவோர்ஸ். காஞ்சுகல் இன்கொம்பெடன்ஸ். உடல் உறவிற்கு ஒத்துழைக்கவில்லை. ஈசி.

நான் அழைத்து பேசினேன். ஒரு நோட்டீஸ் அவள் கணவனுக்குகொடுக்கப்பட்டது. வேறு ஒருவர் வீட்டில் தங்கினால்.

கோர்ட்டில் சொன்னார், இனிமேல் வாழ்கிறேன் நல்லபடியாக. இவள்பிடிவாதமாக வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டால்.

மனைவி இழந்த ஒருவர், இவளை இரண்டாம் தாரமாக கட்டி, இப்போது ஒருகுழந்தை. அழகாக வாழ்கிறார்கள். அவளுக்கு இரண்டு கோடி ரூபாய்கள் என்ன கொடுத்தது?

அப்புறம் அந்த கணவன்? இவள் மீது ச்டாழ்க் செய்த வழக்கு. இரண்டு வருடம் உள்ளே. அடிக்கடி அவள் புது வீடிற்கு பொன் செய்தானாம்.

என் டைம் சென்ற வருடம் அவள் பிரச்சனை மூலம், வேலை மூலம் கழிந்தது.

குழந்தைக்கு மீண்டும் முயற்சி. இன்னும் டைம் உள்ளது. பார்ப்போம்.

சோகங்கள் மனதில் வைத்தால், கஷ்டம். வெளியே கொட்டி விட வேண்டும்.

இந்த ப்லோக் படிப்பவர், அதுவும் ஒரு பெண், அமெரிக்கா மோகம் என்பது கூடாது என்பதற்காக தான். அவர் முயற்சியில் வாழ்வது வேறு, அமெரிக்கா வாழ்க்கை தான் வேண்டும் என நினைப்பது தவறு, என்னவென்று தெரியாமல்.

அப்புறம், இந்த ப்லோக் படிக்கும் ஆண்கள், கல்யாணம் ஆனா, ஆகப்போகிறவர்கள், நல்ல மனது வைத்து, மனதை பார்த்து (உடல் அழகும் பாருங்கள், ஸ்டாடஸ் பாருங்கள் தப்பில்லை) பெண்களை நன்றாக நடத்த வேண்டும். அது என் விருப்பம்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

கனா காணும் காலங்கள்

கனா காணும் காலங்கள் ... அது தான் 2006 பற்றி சொல்லும் வாசகம்.

ஜோ ஒரு கம்பனி ஆரம்பித்தார். வென்சர் காபிடல்.

பலர் கூடி ஆளுக்கு இருபத்தி ஐந்து மில்லியன் போட்டு முன்னூறு மில்லியன் பண்ட்.

எனக்கும் ஜனவரியில் இன்னொரு மில்லியன் போனஸ். பிசினஸ் நன்று.

இருந்தாலும் பார்டிக்கள் , கிப்ட்கள் செலவு ஜாஸ்தி ஆனது.

எங்கள் கனா எல்லாம், போட்ட முதல் திரும்பி வர வேண்டும்... பல மடங்குகளாக. எங்களை நம்பி ஆட்கள்.

ஒரு மனதாக, நான் வேலை தொடர்வது என்று முடிவு செய்தேன். ஜோ சம்பளம் என்று எடுப்பது கிடையாது.

விப்ரோவில் வேலை பார்த்த ஒரு வைஸ் சேர்மன், ஐம்பத்து மில்லியன் ஜோவிடு நம்பினார். நிறைய பணம் இந்திய சாப்ட்வேர் கம்பனிகளில் உண்டு.

அப்புறம், ஜூலை மாதம் ஹவாய் பயணம். பல தீவுகள். ஹோனலூலூ... அம்சம். அங்கு ஒருவர் நண்பர். இருந்தாலம் ஒரு காடேஜ் எடுத்தோம். ஒரு நாளுக்கு ஆயிரம் டாலர்கள். அநியாயம். குடிக்க தண்ணீர் போட்டில். நிறைய தமிழ் ஸ்ரீலங்கன்ஸ் இருந்தார்கள். நன்கு வேலை செய்கிறார்கள் அங்கு.

அங்கு ஒரு ஹிந்து கோவில் உள்ளது.

உணவு வித்தியாசம். வெஜிடேரியன் கஷ்டம். இருந்தாலும் கிடைத்தது.

திரும்பி வந்த போது, கரு கருவென்று இருந்தேன். வெய்யில் வாடி விட்டது. நான் அமெரிக்கா வந்த பிறகு கையின் செய்த கலர், பொய் விட்டது. எங்க அம்மா சொல்வது போல் கருமசி.

எதற்கு பல கிரீம்கள் இருக்கு? ஒரு வகையில் தோல் பாதுகாக்கப்பட்டது.

அப்புறம், தீராத வயிற்று போக்கு. அன்கண்ட்ரோல்ட் ... சில சமயம் ஜாகிங் ஆபிசிலிருந்து சென்று வீடு, துணி எடுத்து செல்வேன், மாற்றி வருவேன். அந்த பேக் இருந்ததால் தப்பித்தேன்.

ஹவாய் சென்று வந்த எல்லோரும் சொல்வது. கொசுக்கடி வேறு! கஷ்டம்.

கடல் ஏரியாவில் ஏன் வெள்ளைக்காரர்கள் அதிகம் சுற்றுகிறார்கள்? உணவு. மீன். போதை. மற்றபடி எல்லாம் போர். குடிப்பது இல்லாவிட்டால், உணவு வேண்டும்... நல்ல முறையில். இது இரண்டும் இல்லாதவர்களுக்கு ஹனிமூன் செக்ஸ். புரிந்திருக்கும்.... மீண்டும் எட்டு வருடம் கழித்து சிறு பறவைகள் ஆனோம். ஒன்பது நாட்கள்! அட்டகாசம். என் உடல் ஒத்து உழைத்தது.

*****

ஜோவின் இன்வெஸ்ட்மன்த்ஸ் சுமாராக உள்ளது. பணம் போட்டவர்கள், அசல் எடுத்து விட்டார்கள். பரவாயில்லை. இப்போது இருப்பது, எப்போது மேலே வாரம்? தெரியாது. யாரும் ஸ்டாக் மார்கெட்டில் பணம் போடாதீர்கள், ப்ளீஸ்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

உறவுகளும் மனித உடலும்

2005

எனக்கு ப்ரோமோசன் கிடைத்த வருடம். சம்பளம் பத்து பர்சன்ட் அதிகம்செய்தார்கள். போனஸ் ஒரு புதிய பார்முலாவில் கொடுக்கப்படும். ஸ்டாக்தனி. மகிழ்ச்சி ஒரு புறம். மனம். வருத்தம்.

ஜோவோடு எனக்கு நேரம் கிடைப்பது குறைவானது. வேலை, குழந்தை ஆசை, ஜோவோடு டைம், இப்படி நெருக்கடிகள்.

அப்பாவின் அறுபதாம் கல்யாண நாள் வந்தது. எப்படி இளமையாக இருந்தார். இப்போது நரை வந்து வயதாகி விட்டது. லேட் மார்றேஜ் செய்தவர். ஒரு வாரம் மட்டும் லீவு எடுத்து, நான் மட்டும் தனியாக இந்திய வந்தேன். இரண்டுபெண்கள் மட்டும் தான். மகன் இல்லாத குறை.

வெள்ளி இரவு கிளம்பி ஞாயிறு காலை சுமார் பத்து மணி, கோவையில் இறங்கினேன். மும்பை வழி. வேகம். நல்ல வேலை எப்பவும் போல, லக்கேஜ் ப்ரோப்ளம் இல்லை. நிறைய கிப்த்ஸ் வேற.

பேரூர் கோவிலில் பூஜை என்று சொன்னார்கள். கடைசியில் எங்கள் சின்னஆயா, மகனுக்கு திருக்கடையூர் செல்ல வேண்டும் என்று சொல்லி விட்டார். உடனே ஒரு பெரிய வான் வைத்து, மொத்தம் பன்னிரண்டு பேர் மட்டும்திருக்கடையூர். வந்து இறங்கிய ஐந்து மணி நேரத்தில் கிளம்பினோம். கோவில் அருகே தங்கினோம். சுமாரான லொட்ஜ். அதிகம் காசு. டப்பா பாத்ரூம்.

நான் முடிவு செய்துவிட்டேன், இந்திய என் அறுபதாவது வயது திரும்பியதும், சுற்றுலா தளங்களில் குறைந்த கட்டண ஹோட்டல்ஸ் கட்ட வேண்டும், நல்ல வசதிகளோடு.

திங்கள் காலை பூஜை. அங்கு இருக்கும் ப்ரோகர்கள் ஒரு செட். யானை வைத்துஒரு அழைப்பு. பசு மாடுக்கு ஒரு பூஜை. மண்டபத்தில் வைத்து பூஜை செய்தார்கள். அப்பாவும், அம்மாவும் (கொஞ்சம் நாணம், வெட்கம்) ரொம்ப என்ஜாய் செய்தார்கள்.

அப்புறம் வரும் வழியில் திருகருகாவூர். எனக்காக ஸ்பெஷல் பூஜை. என்னை கொடுத்தார்கள். மூன்று நாள் சாப்பிட வேண்டும் என்று சொன்னார்கள். சக்தியுள்ள சாமி.

நிறைய போட்டோஸ். வீடியோ.

சாயந்திரம் கிளம்பினோம்... நடு இரவில் வீடு வந்து சேர்ந்தோம். வழியெல்லாம் அருமையான ரோடுகள், தஞ்சாவூர் சைட் தவிர. டிவைதேட் ஹைவே வருகிறது. நல்லது. பெட்ரோல் குறைவாக செலவாகும். நிறுத்தி நிறுத்தி செல்ல வேண்டியது இல்லை. முன்னூறு கிலோமீட்டர் ஆறு மணி நேரம் ஆனது.

வெளி உணவு குறைவாக சாப்பிட்டேன். வயிறு கலங்கி விட்டால்? பிரெட் மட்டும் தான். ;-)

இரவு தூங்கியவள், அலைச்சல் எல்லாம் சேர்ந்து உடல் வலி. அடுத்த நாள் மாலை தான் எழுந்தேன். யுஎஸ் டைம் படி? எல்லோரும் சிரித்தார்கள்.

எங்கும் செல்லவில்லை. இரவு ஆபிஸ் விசயங்கள் மெயில்ஸ் என்று ஓடியது.

ஐந்து நாட்கள் போனது தெரியவில்லை. வெள்ளி மருதமலை சென்றோம். ஒவ்வொரு தரிப்பிலும் கண்டிப்பாக ஒரு நாள்.

சனி மதியம் மும்பைக்கு ப்ளைட். ஐந்து மணியில் இருந்து பத்து வரை, மும்பை நண்பர்களோடு அரட்டை. உணவு என்று போனது. இரவு இரண்டு மணிக்கு ப்ளைட். பதினோரு மணிக்கு ஏர்போர்டில் இருக்க வேண்டும்.

என்னோடு என் தோழியும், அவள் கணவனும் வந்தார்கள். இந்தியாவிலேயே செட்டில் ஆன ஆந்திர ஜோடி. அவர்கள் விருப்பம். நல்ல நிலைமையில் இருக்கிறார்கள். அவர் தங்கை சுமாரா படித்தவள். அவர்கள் பெற்றோர், அவளை இரண்டாம் தாரமாக (குழந்தை இல்லை) கட்டி வைக்க முயற்சி செய்த கூத்து, மறக்க முடியாது. சென்ற வருடம் அவர்களுக்கு ஒரு அழகான ஆண் குழந்தை. இந்த வருடமும் ஒரு குழந்தை ரெடி. அவர்களும் திருகருகாவூர் சென்று வந்தார்கள். சந்தோசம்.

வாழ்க்கையில் கல்யாணம் செய்த பிறகு, குழந்தை இல்லாவிட்டால், என்னவெல்லாம் பிரச்னை.

ஜே.எப்.கே. வந்து சேரும் போது ஞாயிறு காலை பத்து மணி, ஜோ வெயிட் செய்துக்கொண்டு இருந்தார். டபுள் பாகிங் செய்த எண்ணெய்... கொட்டவில்லை. பயம். ஹண்ட்பகில் வைத்திருந்தேன்.

ஒரு வாரம் ஆயிற்று உடல் நிலை நல்ல இடத்திற்கு வர.

அந்த வருடம் வேகமாக போய் விட்டது.

முதல் முறையாக ஒரு சம்மர் ட்ரிப் யுரோபுக்கு பிளான் செய்தோம். ஜூலை இரண்டு கிளம்பி பத்தாம் தேதி இரவு தான் வந்தோம். நான்கு நாட்கள் லீவு. ஜூரிச்சில் ஒரு நாள் ஆபிஸ் வேலை. ஜோவும் யுரோ அக்கவுண்ட் ஓபன் செய்தார். டாலர் இறங்கி கொண்டு இருந்தது.

டிபிகல் ச்விச்ஸ். பல முறை வந்து சென்றது. அது பற்றி தனியாக ஒரு பதிவு போடுகிறேன்.

அம்ச்டேர்டம் சென்றோம். காம களியட்டங்களின் ஊர். நியூ யார்கை விட இன்னும் ஒரு படி மேலே. லைவ் ஷோவ்ஸ். ஒரு மணி நேரம் டான்ஸ் மேடை மீது 'அது'. பாவம் அவர்கள். பணத்திற்க்காக! ட்ரக்ஸ் அதிகம் புழக்கம். போலிஸ் அனுமதி? ஜப்பான், சீனா மக்கள் கூட்டம் அதிகம் பார்க்கலாம்.

Are they coming there to experience the uncontrolled freedom?

அப்புறம், லுவேர் , பாரிஸ். ஒரு ஆபெரா பார்த்தோம். புரியாத மொழி. நிறைய இந்தியன்ஸ் டிரஸ் அப் செய்து (கோட் சூட், ஈவேநிங் கவுன்) செய்து வந்தார்கள். armaani, versace...

ரோம், இட்லி. வாடிகன். பொப் உடல் நிலை சரி இல்லாமல் இருந்தார். கட்டிட கலை பார்த்தோம். எங்கள் வீட்டு என்ட்ரன்ஸ் மீது, சில டம்மி தூண்கள் ஆர்டர் செய்து ஒட்டியுள்ளோம். அழகாக உள்ளது.

தாங்க்ஸ்கிவிங் டைம். நிறைய ஆபிஸ் பார்டிகள். வாழ்க்கை பார்டி நினைத்து ஓடியது.

சண் டிஎகோ சென்றோம் டிசம்பர். கொஞ்சம் குளிர் குறைவு. அடுத்த வருடம் ஹவாயிய் என்று ப்ளான் செய்தோம்..

******************

இந்த குட்டிக்கதைகள் பதினேழு சீரீஸ் முடிந்தவுடன், தனி தனியாக கதைகள் எழுதுவேன். சில பெரிய கதைகள் என்னால் முடியாது. என் தமிழ் அப்படி. ரமேஷ் எனக்கு எடிட் செய்ய உதவி, மறக்க மாட்டேன்.

தமிழ்மணத்தில் என் பதிவுகள் இணைத்துள்ளேன். எல்லோரும் படித்து, பயன் பெற. தயவு செய்து கமண்ட்ஸ் போடுவதென்றால், யோசுது நன்றாக போடுங்கள். நன்றி.

கமண்ட்ஸ் வோர்ட் வேரிபிகசன் எடுத்துவிட்டேன். மாடரேட் செய்வேன்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

கோவை நினைவுகள்

கோவை என்றாலே நினைவிற்கு வருவது கேஜி ராகம். தானம். பல்லவி. அனுபல்லவி என்று ஒன்று பிறகு வந்தது. எப்படி பையர் தேபர்த்மன்ட் சான்றிதல் வாங்கினார்கள் என்று பயம். தீப்பிடித்தால் எல்லோரும் காலி.

அப்புறம் கோட்டை மேடு. டவுன் ஹால். பழைய புத்தகங்கள் வாங்க செல்வோம். காலேஜ் டைம். இருபது வருடம்? இங்கே அமெரிக்காவில் இண்டர்நெட்டில் செகண்ட் ஹான்ட் புக்ஸ் அதிகம் விற்கிறார்கள். பல காப்பி டேபிள் புக்ஸ் நானே வாங்கியுள்ளேன். ஒரு முறை ஈபேயில், ஒருவர் எனக்கு விற்றார். புக் வந்த போது அட்ரஸ் பார்த்தேன், அவர் எனக்கு மூன்று மாடி கிழே. பத்து டாலர் ஷிப்பிங் என்று வாங்கிவிட்டார். அவரை சந்தித்த போது கேட்டேன். ஈபே பொலிசி என்று சிரித்தார். ;-)

கோவையில் இரண்டு ருபாய் நோட்டு. அது ஒரு தனி கதை. ஒரு காலத்தில் கள்ள நோட்டு அங்கு அரசாங்க அடிப்பது போல் அடித்து பெரியவர்கள் ஆனார்கள் ஒரு குடும்பம் என்று அப்பா சொல்லுவார்.

கடந்த பதினேழு வருடங்கள், கோவை சென்றால்... நிச்சயம் மருதமலை கோவில். சொந்தங்கள் வீடு. அப்புறம் சினிமா. சில சமயம் கீதாலயாவில் கூட பார்த்துள்ளேன். பஸ் ஸ்டாண்ட் தியேட்டர். இப்போது உள்ளதா தெரியாது.

கோவையில் சினிமா பார்ப்பது பெரிய திருவிழா.

மாயி என்று ஒரு படம் 2004 சமயம் பார்த்தேன். சரத்குமார். எந்த தியேட்டர்? நினைவில்லை. இன்றும் நினைத்தால் குஷ்ட ரோகம் என்ற கொடிய நோய் பற்றி இந்தியாவில் விழிப்புணர்வு கம்மி என்று தோன்றுகிறது. மெலிண்டா கேட்ஸ் ஒரு முறை என்னிடம் கேட்டது, இந்தியாவில் ஏன் நோய் பற்றி விழிப்புணர்வு இல்லை என்று? என்னுடைய பதில், வயிற்றுக்கு உணவு என்று ஒன்று வந்த பிறகு தான் மற்றவை பற்றி கவலை படுவார்கள் என்றேன். அவருக்கு கஷ்டமாகிவிட்டது. அவர்கள், இன்னும் இருபது வ்வருடங்களுக்கு ஒரு பில்லியன் டாலர் வரை இந்தியாவில் போல்யோ மற்றும் டிபி நோய் ஒழிப்பிற்கு செலவு செய்வார்கள், அவர்கள் சாரிட்டி மூலம். நன்றி.

அப்புறம், டவுன் பஸ்சில் பயணம் செய்வேன். கொஞ்ச தூரம். த்ரில். இருதயா தியேட்டர் வரை நடப்போம்.

2004.

கோவை சென்ற போது அப்போது தான் ஜோ புது ஜெட் இன்வேச்த்மன்ட் என்ற பெயரில் வாங்கினார். விலை பற்றி எல்லாம் இங்கு எழுதவில்லை.

நாங்கள் ஏடிஎப் பெட்ரோலுக்கு செலவு செய்த பணம், அங்கு பீளமேடு விமான நிலையத்தில், நிறுத்த செலவு என்று அதே அளவு. இரண்டு நாட்கள் வாடகை மற்றும் லஞ்சம் கோவை - மும்பை ரவுண்டு ட்ரிப் ஏடிஎப் விலை ஆயிற்று! இது தான் இந்தியா. ஜோவிற்கு பிடிக்கவில்லை. மொத்தம் எங்கள் இருவரின் ஒரு வருட நிகர சம்பாத்தியம் (நெட் சேவிங்க்ஸ்) ஒரு ட்ரிப் இந்தியாவிற்கு சொந்த விமானத்தில் போய் வர. அதானால், இப்போதெல்லாம் நாங்கள் பிசினஸ் கிளாசில் வந்து செல்கிறோம்.

அப்பா அம்மா மற்றும் தங்கை குடும்பம் லீவில் இங்கு வந்திருந்தனர். அவர்களும் அமெரிக்காவிற்கு எங்களோடு எங்கள் விமானத்தில் அழைத்து சென்றோம். லண்டனில் இரண்டு நாட்கள். அப்புறம் தங்கை குடும்பம் மட்டும் திரும்பினர், வேறு ப்ளைட் மூலம்.

மகிழ்ச்சியான விஷயங்கள் ஒன்று ஞாபகம் இல்லை.

இரண்டு நாட்கள் சென்னை, ரமேஷின் மகன் ராஜாவின் இரண்டாவது பிறந்த நாள், மற்றும் பெங்களூர் தான் ஞாபகம் உள்ளது. பெங்களூரில் தீபம் என்று ஒரு கடை. மூன்று மடங்கு விலை கொடுத்து வாங்க வேண்டும். மாடல் வைத்து சேலை போட்டு காட்டுவார்கள்.

ஆனால் கோவையில் லக்ஷ்மி கம்ப்லேக்ஸ்யில் ஷாப்பிங். இப்பொது அது தான் பெயரா? தேவி டெக்ஸ்டைல்ஸ் என்று ஒரு கடை அருகில் இருக்கும். துணி நல்ல இருக்கும். நகை கடை. சிறு நகைகள் வாங்கினேன்.

நிறைய கிப்ட்ஸ் தான் வாங்கினோம்.

ஆள் பார்த்து விலை சொல்லும் கலை தமிழ்நாட்டில் தான் உள்ளது. காபி டவரா செட் போல.

அப்புறம் இந்த நகை கடை சேதாரம். அது எதற்கு? துபாயில் நாங்கள் வாங்கினால், கூலி மட்டும் தான் ௨% extra. பெங்களூரில் ரமேஷ் அழைத்து சென்ற ஒரு கடை, பீமாஸ். அங்கும் அப்படி தான் மட்டும் சார்ஜ் பண்ணினார்கள். வெளி நாட்டு கிரெடிட் கார்ட் எடுக்கவில்லை. டாலர் நோட்டுக்கள் அன்றைய விலையில் (ப்ளாக் மார்கெட்?) எடுத்துகொன்டனர். பில் கொடுத்தார்கள்.

அப்புறம் நிறைய இந்திய சாப்பாடு. மூன்று வாரத்தில் மூன்று கிலோ. அதை நியூ யார்க்கில் குறைக்க மூன்று மாதங்கள் ஆகும்.

கோவையில் ஆஷா ராவ். சென்னையில் கமலா செல்வராஜ். மும்பையில் லாரன்ஸ். இப்படி நான் சந்தித்த டாக்டர்கள் பட்டியல் நீளும். குழந்தைக்காக.

அப்புறம் பெங்களூரில் செயின்ட் மார்க்ஸ் ரோட்டில் ஒரு வீடு வாங்கினோம். இரண்டு இரண்டு பெட் ரூம் இணைத்து கட்டியது. நான்கு பெட்ரூம் எனலாம் இப்போ. வாடகை எண்பதாயிரம் கொடுக்கிறார் ஒரு ஜெர்மன். டெலிகாம் கம்பனி சி.ஈ.ஒ.

பெங்களூரில் நடந்த ஒரு நினைவு, ஒரு பார் / பப் சென்றோம். ஒருவரை மீட் செய்தோம். அப்போது, வெளிநாடுக்காறார் கட்டியவள் அல்லது வெள்ளைகாரனை மயக்கியவள் என்று என் காதுபட சில தமிழர் பேசியது கேட்டு மனம் நொறுங்கியது. இந்தியன் என்றாள் கட்டாயம் இந்தியாவில் தான் மாப்பிள்ளை பிடிக்க வேண்டுமா? அதுவும் உங்கள் ஜாதியில்?

இந்த வெயிடர்ஸ் ஐந்நூறு ருபாய் பில்லிற்கு ஐந்நூறு ருபாய் டிப்பிற்கு எதிர் பார்பார்கள். வெளிநாட்டுக்காரர் என்றால். கொடுமை. கிரெடிட் கார்ட் திருடி விடுவார்கள் என்று காஷ் தான் கொடுப்போம்.

எனக்கு ப்லோக் எழுத போர் கிடையாது. கதைகள், எண்ணங்கள் அதிகம் உள்ளன.

இது என் டைரி. என் ஏரியா. நான் விளையாடுகிறேன் என் இஷ்டத்திற்கு.

Smokers ban. I welcome it! இந்தியா இஸ் கிரேட் நொவ்.

அப்புறம், என்னுடைய ப்ளோகில் அதிகம் பார்க்கப்பட்ட பதிவு இந்தியர்களும் யுஎஸ் எலெக்சன் முடிவும்.

இது இந்தியர்களின் அமேரிக்கா மோகம் காட்டுகிறது?

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

பத்ரகாளி

பத்ரகாளி.

என் கோபம் குறையாத வருடம்.

2003.

என்னை ஏமாற்றினால் ஒரு பெண்.

என் கோபம் தலைக்கு ஏறியது. திருப்பி கொடுத்தேன்.

என்னோடு வேலை செய்த பெண் ஒருத்தி, ஜுனியர், மிகவும் நல்லவள் என்று நம்பினேன். ஸ்பானிஷ். ஒரு முறை என் வீடு வந்தாள். ஆன்லைனில் கிடைத்த ஒரு பெண் நண்பி மாதிரி நினைத்து விட்டேன்.

அப்புறம் என்னோட பேங்க் அக்கவுன்டிலிருந்து சிறு சிறு தொகை காணாமல் போனது. அந்த மாதம் மட்டும் நான்காயிரம் டாலர்கள் காணோம்.

நூறு டாலருக்கு கிழே. எல்லாம் செக். நேரில் சென்று. எப்படி டெல்லர் கொடுத்தார் என்று தெரியவில்லை.

நான் முடிந்தவரை ஆன்லைன் தான்.

செக் புக் எல்லாம் கையில் இருந்தது. பாங்கில் கேட்டேன்.

அந்த செக் புக் நம்பர்கள் எல்லாம், புது செக் புத்தகம் நம்பர்கள்.

ஆக மொத்தம் நண்பி ரோசா, என் வீட்டில் என் செக் புத்தக்கங்களை, எடுத்து என்னை மாதிரி (ஆபீஸில், நான் கையெழுத்து போடும் டாகுமன்ட்ஸ் இருக்கும்) போட்டு எடுத்துல்லாள்.

அதனால் போலிஸ் இடம் சென்றேன். என் சந்தேகத்தை சொன்னேன். பாங்கில் சொன்னார்கள்.

ரோசா வரும் போது தகவல் கொடுத்தால், உடனே சென்று பிடிக்க திட்டம்.

ஒரு நாள் வெள்ளி மதியம் உணவு நேரம் கால் வந்தது. உடனே சென்றேன். அங்கு பேங்க் மானேஜர் ரூமில் அமர்ந்திருந்தாள்.

அவள் தான். பேங்க் மானேஜர் கையெழுத்து ப்ரோப்ளம் என்று சொல்லு கூப்பிட்டு இருந்தார்.

என் முன்னாலேயே அடையாளம் காட்டப்பட்டாள். என் முகத்தை அவள் பார்க்கவில்லை. வேலையும் போயிற்று. உடனே பையில் இல்லாத ஜெயில். கேஸ். நான் சென்று கோர்ட்டில் விவரம் சொன்னேன். அவள் தவறி ஒப்புகொண்டாள். மூன்று வருடம் சிறை. வாழ்க்கை போனது.

எதற்கு எடுத்தால் என்று அவள் கோர்ட்டில் சொன்னது, கொஞ்சம் ட்ரக்ஸ் கடனாம். திருப்பி கொடுத்து விடலாம் என்று இருந்திருக்கிறாள். இதுவும் மாதம் பத்தாயிரம் டாலர் சம்பாரிக்கும் ஒரு பெண். கொடுமை.

இப்படியும் சிலர்.

அப்புறம் என் பாட்டி 2003 காலமானார். என்னால் உடனே இந்தியா வர முடியவில்லை.

கஷ்டம். வேலை.

குழந்தை முயற்சி தோல்வி. இன்னொருவர் சரக்கு ட்ரை செய்தோம். ஒட்டவில்லை. எங்கள் இருவர் இடம் ப்ரோப்ளம் இல்லை. ஆனால் எதோ ஒரு கெமிகல் இம்பாலன்ஸ்.

இந்த வருடம், அடுத்த வருடம் என்று ஓடுகிறது.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

ஞானம்

ஞானம் பெறுவதற்கு இரு வழி. கடவுள் தோன்றி வழி சொல்வது. போனிலே, நேரிலே ஜக்கி வாசுதேவ் அவர்கள் ஆறுதல், பேச்சு, வழி காட்டுதல், நட்பு, அருமை. வரும் நவம்பரில் அவர்களோடு ஒரு நாள் பூராம் ஜோவோடு நானும் கோவையில் தங்குவேன்.

Waiting for the time to pass by.

2002.

எனக்கு வேலை குடைச்சல். புது வீடு. ஒரே காய்ச்சல். ஆறு மாதம் லீவு. அப்பா அம்மா வந்து இருந்தார்கள். அவர்களுக்கு ஆடம்பரம் பிடிக்கவில்லை. வாஸ்து என்று சொன்னார்கள். ஏதோ செய்தோம். மன நிம்மதி இல்லை. டாக்டரிடம் அலைந்தோம்.

தங்கையும் குடும்பத்தோடு வந்தாள். புது வீடு. அவர்களுக்கு பிடிக்கவில்லை.

வீட்டு உயரம் ஒரு காரணம். 911 ஞாபகம். எதாவது ப்ளேன் மோதினால், நாங்கள் அந்த சமயத்தில் வீட்டில் இருந்தால் காலி.

அப்புறம் வாசல். குழந்தைகள் விளையாட்டு. காலாற நடை. இங்கே நான் துப்பாக்கி வைத்துக்கொண்டு சென்டல் பார்க்கில் ஜாகிங் செல்கிறேன்.

குறுகிய வீடு. இங்கே. கோவை வீட்டிற்கு இங்கே கம்பர் செய்ய முடியாது. வீடு சுற்றி தோட்டம் முடியாது. இருந்தாலும் க்ரோடோன்ஸ் வகை மணி ப்ளன்ட் மற்றும் வீட்டிற்குள் வைக்கும் சிறு காக்டஸ் வைத்துள்ளோம்.

இங்கே வீட்டில் பிட்சா கொண்டு வந்து கொடுப்பவன் வந்தால்... இருபது டாலர் மீனமும் ஆர்டர். பத்து டாலர் டிப் எதிர்பார்ப்பான். அவ்வளவு மாடி ஏற வேண்டுமே. பணக்காரர்கள் அல்லவா? கொடுக்கவேண்டும். இந்தியர்கள் வந்தால் (ஸ்டுடண்ட்ஸ்) கொஞ்சம் சேர்த்து கொடுப்பேன். சைனீஸ் ஆர்டர் செய்தால், இதே கதை தான். பத்து டாலர் உணவிற்கு பத்து டாலர் டிப். சில சமயம் நான் ஜாகிங் போகும் போது நான் வாங்கி வருவேன். அப்போது தெரியும் விலை நிலவரம். சரி பாதி இருக்கும். அது தான் வாழ்க்கை.

அப்புறம் இந்த காவியார் என்று சொல்லும் ஒரு மீன் முட்டை உணவு. சென்னை பார்க் செரடனில் மூன்றாயிரம் வாங்குகிறார்கள். டபுள் விலை. கொடுப்பதற்கு ஆள் உள்ளது. நான் சாப்பிடமாட்டேன். நண்பர்கள் விருந்துக்காக வாங்க வேண்டும் நாற்பது டாலர் ஒரு டின். எப்போதும் பாதி வேஸ்ட் ஆகும். நான் எடுத்து எனக்கு தெரிந்த மைட்ஸ் சிலருக்கு கொடுத்து விடுவேன். ஜவ்வு போன்ற ஒரு அய்டம். வைன் குடிக்கும் போது, அதுவும் சாம்பைன், நன்றாக இருக்கும் என்று சொல்வார்கள். எனக்கு ஸ்ட்ராபெர்ரி போதும். இப்போது டுப்ளிகேட் ஒன்று உள்ளது. பாசியில் செய்த ஒன்று - விலை ஐம்பத்து டாலர். அந்த வகை மீனை காபற்றுகிரார்கலாம். ஒரே டேஸ்ட் என்று சொல்கிறார்கள்.

அந்த வருடம் முழுவதும், கொடுமையை இருந்தது. வேலை கொஞ்சம் பரவாயில்லை என்று தோன்றும் உடனே, பிரசனை வரும். எப்படியா பல படிகள் கடந்தேன். கஷ்டப்பட்டேன்.

கோவை வந்த போது எங்க பாட்டி சொல்வார்..."ஏனப்பா நகரம் இப்படி நரகம் போல இருக்குது. காலையில் விட்ட குசு வாசம் சாயந்திரம் வரை அப்படியே வீடுக்குள்ளார இருக்குது" என்று... சிரி சிரி என்று சிரித்துக்கொண்டே ஓடுவோம். கிராமத்தில் வீடு எல்லாம், காற்றோட்டம். வாசல். அது தான் முக்கியம்.

அதற்க்கு தான் தமிழ்நாடு வேண்டும்.

நான் என் அறுபதாவது வயதில் கோவை வீட்டில் தான் வந்து இருப்பேன். ஜோவும் ரெடி. எளியவர்களுக்கு உதவி என்று காலம் ஒட்டிக்கொண்டு. அது வரை ஆண்டவன் எங்களிடம் சொத்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

அதற்காக இப்போதே, சிலர் கேட்க வந்தார்கள். அதனால் தான் அனானிமஸ் கமண்ட்ஸ் எடுத்து விட்டேன்.

ஆமாம் இன்டர்நெட் வந்த லோட் செய்யும் அளவு புத்தி உள்ளவர்கள்.... நிச்சயம் அறிவு பெற்றவர்கள். என்னிடம் கேட்பது வேண்டாம். வேலை கிடைக்கும். வெற்றி கிடைக்கும்.

உதவி என்பது தேடி வரும். ஒளித்து வைத்து கேட்க கூடாது.

கஷ்டம் என்பது ஒரு ஏற்ற தாழ்வு பொருத்தது.

எனக்கு களி சாப்பிட ஆசை, ஆனால் என் உடல் பிரசனை அதற்க்கு இடம் கொடுக்காது. எளியவர்களுக்கு உணவே மருந்து.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்

பெயர் மாற்றங்கள்

திவ்யா ராஜ் நடராஜன் ஆகிய நான் கல்யாணத்திற்கு பிறகு திவ்யா ஜோ என்று மாற்றவில்லை. இது ஒரு தனி மனித சுதந்திரம்.

இங்கே யு.எஸில் சிலர் கணவன் பாமிலி பெயர் எல்லாம் வைத்துகொள்வார்கள். சிலர் ஒரு படி மேலே போய் இரண்டும் சேர்த்து வைத்துகொள்வார்கள்.

நல்ல வேலை மேல் ஜாதி கீழ் ஜாதி என்று இங்கு இல்லை.

ஹிச்பநிக்ஸ் (ஸ்பானிஷ்), ஆபிரிக்கன் அமெரிக்கன் கறுப்பர்கள் என்று இரு பிரிவு. அதுவும் ஏழை என்று அடையாளம் காட்ட.

அப்புறம் என்னை ஒருவர், சிவாஜியின் வீட்டு மருமகளாம், டெல்லிக்காரர் கேட்டார். அவர்கள் சொந்தமா? இல்லை. அவர்கள் வேறு ஒரு உட்பிரிவு. கேள்வி கேட்டவரும் வேறு ஜாதி மொழி. நல்லது.

கமண்ட்ஸ் போட்டவர்களுக்கு நன்றி.

2001.

அமெரிக்காவில் எவ்வளவு மாற்றங்கள். செப்டம்பர் பதினொன்று மறக்க முடியாது. என் உயிர் தோழி ஆர்த்தி இரண்டாவது கட்டிடத்தில் தான் வேலை செய்தால். அவளை பற்றி ஒன்றும் தெரியவில்லை.

The land of opportunities became, a land of terrible sorrow with terrorist attacks.

பினன்சியால் முறையில் ஒரு மாற்றம் கொண்டு வந்த வருடம் அது.

வென்சர் கபிடலிச்ட் என்பவர்கள் ஒரு ருபாய் போட்டு, நூறு சிறு இன்டர்நெட் தொழில்களில், மூன்றில் முன்னூறு பங்கு பார்த்தார்கள். மூன்று சதவிகித சக்செஸ் ரேட்.

மற்றவர்கள் என்ன ஆனார்கள்? நல்ல சம்பளம் வாங்கி பழகிய கைகள்.

வேண்டிய வரை இஸ்டத்திற்கு செலவு செய்தார்கள்.

ஒரு டாலர் மதிப்பு பொருளை, ஆயிரம் டாலர் கொடுத்து விலைவாசி பணக்காரர்கள் லெவல்) ஏற்றினார்கள்.

பத்தாயிரம் டாலர் கொடுத்து நாங்கள் வாங்கிய எம்.எப்.ஹுசைன் ஓவியம் இன்று 1.2 மில்லியன் டாலர்ஸ். அதற்க்கு தான் ஆர்ட் இன்வேச்த்மன்ட் தேவை.

இந்த மாதிரி பணக்காரர்கள் சமாசாரம் எல்லாம் விலை குறையாது.

மில்லியனில் புழங்கிய கைகள் இன்று கோவர்மன்ட் உதவி, கடைசி சம்பளத்தில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு பணம், அதுவும் பதினெட்டு மாதங்களுக்கு தான் வரும், பிற்பாடு குறைந்துக்கொண்டேபோகும். ஒரு கட்டத்தில் வேலை எதுவும் கிடைக்காவிட்டால், தெரு கூட்ட சொல்லுவார்கள். அவர்கள் நடத்தும் பிச்சைக்காரர்கள் இல்லத்தில் தூங்க வைப்பார்கள். இது தான் உண்மை அமெரிக்கா. குருட்டு பூனை விட்டத்தில் பாய்ந்த கதை. எங்கள் ஆயா (பாட்டி) அடிக்கடி சொல்வார்.

Aimless in your aspirations.

ஒரு அமெரிக்கா குடும்பத்தின் சோகம் என்ற பதிவுக்கு காரணம் என்ன? மேலே சொன்னவை தான்.

கார்த்திக் ராஜாராமிற்கு என்ன ஆயிற்று?

கஷ்டப்பட்டு படி படியாக முன்னேறினார். இப்போது கடன். தாங்கமுடியவில்லை. அவர் செத்தாலும், அவர் சொத்தெல்லாம் குடும்ப நிறுவனம்ஆகியிருந்தார். நெவாடா மாநிலத்தில் அப்படி பண்ணலாம். ஷ்டாக்க்சும்விற்கலாம். ஆனால் அதில் உள்ள உறுப்பினர்கள் எல்லாம் அதற்க்குமுதலாளிகள். விலை குறைந்தால், கடன் பட்டால், அவர்கள் தான் ஈடு கட்டவேண்டும். புரிகிறதா? (நீங்கள் தலை ஆட்டிகொள்ளுங்கள்...)

ஸ்டாக் மார்கட்டில் பணம் எல்லாம், சொத்தை விற்று போட்டு, ஆட்டம்ஆடினார். பெரிய லாஸ். அவர் நடத்திய வாழ்க்கை அவரால் விடமுடியவில்லை.

அவரை கட்டாயம் ஒரு சிறு வேலைக்கு அனுப்பினார்கள். மனைவியும் ஒருசிறு வேலைக்கு சென்றார். குடும்ப மானம் கப்ப ஏறியது. அவர் மாமியாரும்அங்கு உட்கார்ந்து கொண்டு, எரிகிற நெருப்பில் எண்ணெய் ஏற்றி உள்ளார்.

அவர் செத்தாலும், அவர் குடும்பம் தான் கட்ட வேண்டும் பணத்தை. அப்புறம்அத்தை எதற்கு. அவர் கம்பனியில் ஒரு டிரெக்டர்.

என் நண்பர் லாஸ் அன்ஜெல்சில் உள்ளார். கோவிலில் அவர்களைபார்த்துள்ளார். அவர் சொன்னது.

இன்று டாலரின் மதிப்பு அதல பாதாளத்தில் போய்க்கொண்டு உள்ளது. அதே டாலர் மீது இந்தியன் பணம் அதிகம் கொடுத்து வாங்க வேண்டும். அப்படியென்றால் இந்தியாவின் நிலைமை? வேறு கரன்சி வைத்துக்கொள்ள வேண்டும். ச்விச்ஸ் பேங்க். யூரோஸ்.

அல் கைதா வந்து தான் இந்தியாவிலிருந்து வெறும் கையில் வந்தவர்களை, வெறும் கையர்கலாய் அமெரிக்கா திருப்பி அனுப்புகிறது. காலத்தின் கொடுமை.

சென்ற வாரம் தான் என் நண்பி ஒருத்தி, இருவரும் சிஷ்கோவில் வேலை, இந்தியா திரும்பினார்கள், கடனாளிகளாய். பாபெர்ஸ். நான் அவர் பெயர் சொல்லவில்லை. மூன்று மில்லியன் டாலர் கடனோடு, பேங்க்ரப்சி. அமெரிக்காவில் வேலை இல்லை. அங்கு எல்லாம் முடிந்தது. கட்டுபடி ஆகாது. இந்தியாவில் இருவருக்கும் வேலை கொடுத்துள்ளார்கள். முடிந்தவரை, பாதி சம்பளம் பணம் கடன் கட்ட வேண்டும். இப்போது பெங்களூரில் அவர்கள் இருக்க போகும் வீடு ஒரு பெட்ரூம் மட்டும். ஐந்தாயிரம் ருபாய் வாடகை. இருவரும் மாதம் இரண்டாயிரம் டாலர்கள் கட்டினால்... கொடுமை எவ்வளவு வருடம் ஆகும். கடன் தள்ளுபடி தான். இருந்தாலும் ஒரு காலத்தில் மீண்டும் உங்களுக்கு கடன் வேண்டும் என்றால்... இப்போது முடிந்தவரை கடன் கட்டுவேன் என்று காட்ட வேண்டும்.

அவர்கள் குழந்தை இருநூறு ருபாய் மாதம் கட்டும் ஒரு சிறு பள்ளியில் சேர்த்துளார்கள். நான் பணம் கட்டுகிறேன், நல்ல ஸ்கூலில் சேர்த்துவிடு என்றால், எங்களுக்கு தெரியும் என்கிறார்கள். சொல்ல முடியாது மாடி வீட்டு ஏழையின் கஷ்டங்கள். அவர்கள் செய்தது தான் சரி.

Try your level best until you die!

எங்கள் கம்பனியும் இருப்பது மேலே சொன்ன நிலைமை தான். மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகையை நம்பாதே. வருட கடைசியில் தெரியும் தொடருவதா வேண்டாமா என்று.

அந்த 2001 வருடம் போனஸ் இல்லாமல் ஓடியது. வானத்தில் பறந்த நான், தரை இறங்கினேன்.

அப்புறம், வருட கடைசியில் ஒரு சிறு விருந்து வைத்து புது வீடு குடி புகுந்தோம்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

மேகங்கள் மீது நடப்போம்

Yesterday went by. Today had come. Tomorrow will go. But I am there.

இபோதெல்லாம் நல்ல விரிவான பின்னூட்டங்கள் கமண்ட்ஸ் வருகிறது. நன்றி.

தமிழில் தான் முடிந்தவரை எழுதுகிறேன்... மறக்க கூடாது அல்லவா?

ஜோவும் நான் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் ஒரு தனிமை சில நேரம் கிடைக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறார். அவர் அந்த சமயம், தன் அரசியல் நண்பர்களுடன் எலெக்சன் பற்றி பேசுவார். இங்கே இப்போ தேர்தல் நேரம். ஊரில் நடக்கும் கூத்து. அப்பாவிடம் கட்டாய வசூல் எல்லாம் பார்க்கலாம். இங்கு வீடு தேடி வந்து ஒட்டு கேட்பதில்லை.

சிறு வயதில் எம்.ஜி.ஆர். பார்த்துள்ளேன். அப்பா, அம்மா தங்கை மற்றும் நான் ராமாவரம் தோட்டம் சென்றோம். அப்போது அவர்கள் வீட்டில் கேரளா பாயசம் கொடுத்தார்கள். நாக்கு சுட்டுக்கொண்டது நினைவில் உள்ளது. என்னை "நன்றாக படி என்று சொன்னார்". கொஞ்ச நாட்களில் எம்.ஜி.ஆர். அட்டாக் வந்து அமெரிக்கா சென்றது நினைவில் உள்ளது. அங்கள் அத்தை ஒருவர் ஜோன் ஹாப்கின்ஸில், ப்ரூக்ளின் வேலை செய்தார். அங்கு தான் அட்மிட் ஆகியிருந்தார். போட்டோவெல்லாம் காட்டினார். இப்போது அத்தையும் இல்லை. அவர்கள் குடும்பம் இந்தியா திரும்பியது. நினைவுகள்.

பிளாக்கர் இன்னும் பழகவில்லை. ஆங்கிலம் டைப் அடித்தல் தமிழ் ஆகிறது. சில சமயம் மாற்றுவேன், சில சமயம் தூக்க கலக்கத்தில் ... இது என் டைரி!

அப்புறம், நீங்கள் அமெரிக்காவின் நிதி நிலைமை பற்றி படித்திருப்பீர்கள். அதில் எல்லோரும் ஒரு பங்கு வாங்கினார்கள். தலைவலி.

நீங்களே சொல்லுங்கள், ஒருவருக்கு ஒரு கோடி ருபாய் சம்பாரிக்க வலி செய்து கொடுத்தால், அவர்கள் உங்கள்ளுக்கு ஒரு சிறு தொகை குடுக்கலாம் அல்லவா? அதுவும் கால் பர்சன்ட். இந்தியாவில் ப்ரோகர்ஸ் ஒரு பர்சன்ட் வாங்குகிறார்கள். அதனால் தான் மக்கள் இன்வெஸ்ட் செய்யவில்லை.

2000. மறக்க முடியாத வருடம்.

வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சந்தோசங்கள்.

நிறைய நண்பர்கள். அமெரிக்கன்ஸ். தெளிந்தவர்கள்.

இந்தியா நண்பர்கள் சிலர் தான். அவரவர் அவர் வாழ்க்கையில். சந்தோசம் இருந்தாலும் டிஸ்கஸ் செய்ய மாட்டார்கள். கஷ்டம் வந்தாலும் ஆறுதல் சொல்ல விடமாடார்கள்.

At times I feel that I am blessed.

கொஞ்ச நேரம் முன்பு நண்பர் ரமேஷ் பேசினார். அவர் மனைவி, அவரோடு நான் நினைவுக்கு வந்த ஒரு பெண் பற்றி பேசினோம். ஆர்த்தி. அனேகமாக அவர்அந்த கதை எழுதலாம்.

வாழ்க்கை விசித்திரங்கள்.

It reminds me of the movie that we friends saw together. A Walk in the Clouds.

மனித உள்ளதை பிரதிபலிக்கும் ஒரு காவியம். உங்கள் அன்பு, லவ் எங்கிருக்கும் என்று தெரியாது. ஒரு நாள் வரும். படம் கிடைத்தால் நீங்கள் பாருங்கள்.

It stirs your emotions.

தி, ரமேஷ் மற்றும் நான் சென்று பார்த்தோம். 1996 என்று நினைக்கிறேன். அப்போது ஜோ வரவில்லை. நண்பர்கள் வரையறை வேறு.

Definitely you can be friends, with a male without sex. At least with Indians.

ஒரு டேபிநிசன் அது.

2000. ப்ரோமொடின் வந்த வருடம். மானேஜர் லெவல். முதல் மில்லியன். மறக்க முடியாத வருடம்.

அம்மா வந்து ஒரு வருடம் என்னோடு இருந்தார். அப்பா இரண்டு முறை வந்து சென்றார்.

அதிர்ஷ்டம் என்று முந்தைய பதிவுகள் சொன்னேன். அது எனக்கு இல்லை.

குழந்தை ஆகி. மிஸ் காரேஜ். மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன். ஜோ மனம் வேதனை அடைந்தார்.

எல்லா பெண்களும் வாழ்க்கையில் இது பற்றி ஆழ்ந்து யோசித்து இருப்பார்கள்.

தத்து எடுத்து கொல்லேலாம் என்று நினைத்தோம். வருடம் ஒரு ட்ரை. இந்த வருடம் ஆகலாம். இன்னும் இரண்டு வருடம் தான் முயற்சி செய்யலாம். நடக்க வேண்டும்.

பிறகு, எனக்கு நீ, உனக்கு நான் என்று நினைத்து கொண்டோம்.

தங்கைகளின் குழந்தைகள் லீவில் அமெரிக்கா வந்து விடுவார்கள். அதனால் கவலை இல்லை.

ஆபிஸ் நண்பர்கள் நன்றாக நடந்து கொண்டனர். ஒரு பெண். மானேஜர்.

இரவு எந்த நேரம் வேண்டுமானால் க்லியான்ட் கால் செய்யலாம். எனக்கு இந்தியா தவிர ஜப்பான் பொறுப்பு. கையில் லப்டோபுடன் இருக்க வேண்டும். விவரம் சொல்ல வேண்டும். ஸ்ட்ரெஸ்.

வீடு எப்போது கைக்கு வரும் என்று தெரியவில்லை. அறுபது மாடி தான் கட்டியிருந்தார்கள். எப்படியும் அடுத்த ஏப்ரல் வரும் என்று சொன்னார்கள். அது பற்றி அடுத்த பதிவு.

ஜோ அப்போது தான் ஒரு வேண்டார் பண்டில் சேர்ந்தார். பல மில்லியன்கள் முதலீடு, சிறு கம்பனிகள் தேடுவது. இந்தியாவில் தான் அணைந்து பணம் போட்டார். எல்லாம் இன்டர்நெட் கம்பனிகள். அடுத்த வருடம் என்ன ஆகும் என்று யாருக்கும் தெரியாது.

நாங்கள் எதிர்பார்த்த அல் கோர் வெற்றி பெறவில்லை. ஜார்ஜ் புஷ் தான் வெற்றி பெற்றார். ஜோ அவ்வளவு வேலை செய்தார். மன வருத்தம். சில சமயம் கேடும் ஒருவரால் வரும் என்பது விதி. உலகத்திற்கே தெரியும் பஸ்கள் வார்-மொங்கேர்ஸ். யாருக்கும் அவர்கள் செய்வது புரியாது.

என்ன செய்வது... டாக்ஸ் குறைக்கப்பட்டது. அது மட்டும் பணக்காரர்களுக்கு உதவியது.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

அழகர் கோவில்

அழகர் கோவில் என்றால எங்கள் சமூகம் தான் ஞாபகம் வருகிறது. பொங்கல் சமயம் ஊர் பக்கம் செல்வோம். எங்களில் பல வித உள் ஜாதி கலப்புகள் உள்ளன. இருந்தாலும் அய்யா அவர்கள் முயற்சியால் ஒன்றானது. இருந்தாலும் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்திற்கு இரண்டு டீ கிளாஸ் முறை இன்னும் எங்கள் கிராமங்களில் இருபது வேதனை தருகிறது. நான் டீ கடைக்கு செல்லா விட்டாலும், அங்கு இடம் இருந்தாலும், தரையில் உட்கார்ந்து குடிக்கும் சோகம் பார்த்துள்ளேன். இதற்கும் பெஞ்ச் இருக்கும். கோவையில் எங்கள் வீட்டில் வேலை செய்பவர்கள் ஒரு மேல்ஜாதி, மற்றும் ஒரு கீழ் ஜாதி. நாங்கள் உபயோகிக்கும் ப்ளேட், தம்ப்ளர்ஸ் தான் யூஸ் செய்வார்கள். வெரி நீட் பீபில். அவர்கள் வீட்டு கல்யாணத்திற்கு எல்லாம் சென்றுள்ளோம்.

இந்த ஜாதி வகையெல்லாம், ஒருவன் மற்றவனை தாழ்த்தி வைக்க ஏற்படுத்தி இருக்கும் ஒரு சாஸ்திரம். சாஸ்திரங்கள் பரப்பும் பிராமணர்கள், அவர்களுக்கு தான் தானம் செய்ய வேண்டும் என்று எழுதி வைத்துள்ளது, ஒரு recurring return of investments செய்ய!

தமிழ்நாடு கவர்மன்ட் எனக்கு பி.சி. சர்டிபிகட் கொடுத்தார்கள். என் தங்கைக்கு எம்.பி.சி. எங்கே போய் சொல்வது? நான் எஞ்சினீரிங் சீட் வாங்க அலைந்தது, ரொம்ப கஷ்டம். ரேகோமண்டேசன் வேலை செய்யவில்லை. என் குழந்தைகள் என்று வரும் போது...

Like what Martin Luther King Jr. said... "..I don't want them to be judged by their color of skin, but by the content of their character ".

Politicians are so cynical in giving their own the best, if not the best!

எங்க பாட்டிக்கு மதுரை. எங்க தாத்தா தேனி சைட். எங்க அப்பாவுக்கு தெரிஞ்சவர் ஒரு தமிழ்நாடு முன்னாள் முதலமைச்சர். அவரை நான் சந்திச்சது, அழகர் கோவில் , மதுரை. ரொம்ப சாந்தமான மனிதர். அவங்க தம்பி தான், எங்க தோட்டத்திலே இருக்கிற, பழைய சந்தன மரங்கள் எல்லாம் வாங்கியது. இருபது வருஷம் ஆன மரங்கள், சுமார் ஐம்பது கிலோ சந்தன கட்டை கொடுக்கும். ஒரு கிலோ சந்தனம் முப்பதாயிரம் ருபாய். எதற்கு கோவேர்ந்மன்ட் இவ்வளவு கஷ்டம் கொடுக்கிறது என்று தெரியவில்லை. எங்கள் கான்னக்டிகட் சம்மர் ஹவுசில், நாற்பது மரம் வைத்துள்ளேன். நன்றாக வளர்கிறது. இங்கேயே தான் கிடைத்தது. ஹாரிஸ்பர்க் போன்ற இடங்களில், மரம் எடுத்து கொள்வார்கள். என் வயதான காலத்தில் பார்க்கலாம்!

சின்ன வயதில் என் வயதான கொள்ளு தாத்தா மீது இரண்டு ஆட்கள் ஏறி நின்று மசாஜ் செய்தது.. உருண்டு திரண்ட கரும் உடம்பு..தொன்னூறு வயது.. என் கொள்ளு பாட்டி மட்டும் தான் மனைவி. அப்புறம் செட் அப்ஸ் ஒன்னோ ரெண்டோ! தொன்னூற்றி நான்கு வயதில் அவர் செத்த போது, அவரோடு இருந்தது, அவர் விரும்பிய ஒரு பெண். பத்து ஏக்கர் நிலம் எழுதி வைத்திருந்தார். இதல்லாம் சகஜம். அப்படி இல்லேனால் தான், சம்திங் ப்ரோப்ளம் என்று நினைப்பார்கள் அந்த காலத்தில் என்று அம்மா சொன்னார். ;-)

நேற்று நன்றாக தூங்கினேன். தொடர்ச்சியாக முப்பத்தி ஆறு மணி நேரம் தூங்காமல் ... கின்னஸ் நோட். வயிறு கட்டிக் கொண்டது. டாக்டரிடம் செல்ல வேண்டும்.

வேலைக்கு சீக்கிரம் வந்து விட்டேன். சாயந்திரம் சீக்கிரம் செல்ல வேண்டும். ஆயுத பூஜை.

1999.

எதிர்பாராது சந்திப்புகள் நிகழ்ந்த வருடம்.

வீடு வாங்க ஒப்பந்தம். பெசெமன்ட் மட்டும் என்பது மீடேர். கிழே கார் பார்க் மற்றும் ஹெல்த் கிளப். கட்டிடம் முன்னூறு மீடேர் உயரம். எழுபத்தி ரெண்டு மாடிகள். வீடு பார்க்காமலே வாங்கினோம். வடக்கு வாசல். நான் ரசித்த மாதிரி ஒரு கார்னர். இரண்டு பக்கமும் நிறைய சன் லைட்.

நாங்கள் முதலில் புக் செய்த வீடு எழுபதாவது மாடி. பெண்ட் ஹவுஸ்கள் பத்து மாத்திரம் இருந்தன. இரண்டு அடுக்கு. சில பல பெரிய பணக்காரர்கள் இருக்கிறார்கள். நிறைய தடவை என்னை, நீ எந்த அபார்த்மன்டில் மைட் என்று கேட்டுள்ளார்கள். கொடுமை. அதனால் தான் ஆடை அங்கு முக்கியம். வைரம், நகை எல்லாம் போட்டு அழகு காட்ட வேண்டும். விரும்பி வாங்கிய வாழ்க்கை.

பிறகு கட்டாயமாக, கிட்டதட்ட அதே மாதிரி, அதே வெலைக்கு, கொஞ்சம் பெரிய ஹாலுடன் ஒரு மாடி கீழ் கொடுத்தார்கள். நான் இந்தியனாக இருந்ததால் நிகழ்ந்தது என்று சொல்லெலாம். யு.என்.அருகில் இருப்பதால், செக்கூரிட்டி க்ளீரன்ஸ் செய்தார்கள். பயம். அதுவரை நான் யு.எஸ்.பாஸ்போர்ட் வாங்கவில்லை. அடுத்த வருடம் தான் வந்தது. கிரீன் கார்டு பிறகு ஐந்து வருடம் ஆக வேண்டும்.

பணம் மாதா மாதம் கட்டினோம். வீடு கட்டும் போது சென்று பாத்தோம். சொன்ன டைம் விட கொஞ்ச நாள் அதிகம் செய்தார்கள்.

இரண்டாயிரத்து ஒன்றில் தான் வீடு கையில் வந்தது.

பூஜா ரூம் வைக்க கட்ட கலை வல்லுநர் மார்தா ஒத்துகொள்ளவில்லை. தூண் வரும் ஒரு காப்பில், சிறு மேடை அறை செய்ய சொல்லி, கோர்ட் நோட்டீஸ் அனுப்பி, மத உணர்வை மதிக்க வேண்டும் என்று சொல்லி ஆர்டர் வாங்கினேன். ஹிந்துகளின் சாமி விஷயம் அவர்களுக்கு தெரியாது.

என்ன இருந்தாலும் கற்பூரம் எற்றமுடியாது . கிச்சன் அருகில் மட்டும் ஜன்னல் ஓபன் செய்யலாம். தீ பயம். எல்லாம் பயம். திருடன் மட்டும் பயம் கிடையாது.

ஜோ நியூ யார்க் மாற்றல் வாங்கி வந்தவுடன். இரண்டு வீடுகள் மாறினோம்.

என் முன்னாலேயே அவர் நண்பர்கள் எதற்கு இவளை கல்யாணம் செய்தாய் என்று கேட்பார்கள். கொடுமை. அட் டைம்ஸ் யு ஹவே டு அக்செப்ட் த பாக்ட் ஒப் யூர் ஸ்கின் கலர்.

எனக்கும் ஜோவிற்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்படுத்திய ஒருவன். ஷங்கர். என்னை விட ஒரு மூன்று வயது சிறியவன். நைஜீரியாயில் பிறந்து வளர்ந்து (அவன் அப்பா ஒரு ஐ.எப்.எஸ். ஆபிசர் இந்தியன் கவர்மன்டில்) பல தேசம் பார்த்தவன். ஹிந்தி படம் ஹீரோ தான். இப்போது ஒரு அனலிஸ்ட் கம்பனியில் சி.ஈ.ஒ. என்று கேள்விபட்டேன்.

எங்கள் கம்பனியில் அவன் சேர்ந்தான். தமிழன் என்பதால் அவனோடு தமிழ் தான் பேசுவேன். அடிக்கடி வீட்டிற்க்கும் வருவான். ஜோ'விற்கு பிடிக்கவில்லை. நியூ ஜெர்சியில் அவன் நண்பர்களுடன் தங்கினான். ஆனால் சனி, ஞாயிறு என்று எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விடுவான்.

முதலில் எனக்கு பிடித்தது. தமிழன். நண்பன். அவன் தொட்டு தொட்டு பேசுவது, ஜோவிற்கு பிடிக்கவில்லை.

ஜோ ஒரு முறை கலிபோர்னியா பிசினஸ் விசயமாக சென்ற போது, நான் தனியாக இருந்தேன். அப்போது ஒரு வெள்ளி இரவு வந்தான்.

சினிமா சென்றோம். நன்றாக தான் இருந்தான். அந்த சமயம் பிரேக் அப் என்று ஒரு படம் பார்த்தோம். கதாநாயகன் ஜோ மாதிரி இருப்பான்.

அந்த நேரத்தில் ரோக்கபிள்ளர் சென்டர் அருகே இடலியானோ என்ற ரெஸ்டாரன்டில் சாப்பிட்டோம். நேரம் போனதே தெரியவில்லை. பதினொன்று ஆகிவிட்டது... அவன் என்னயே ஒரு மாதிரி பார்ப்பதாக நினைத்தேன்.

நான் போட்டிருந்த உடையா, இல்லை அமெரிக்கா வாழ்க்கையா, அவன் வளர்க்க பட்ட விதமா... தெரியவில்லை. வீடு வரை வந்தவன், என்னோடு தங்க வேண்டும் என்று கேட்டான். நான் சரி வராது என்று சொன்னேன். வீட்டிற்க்குள் நுழைந்ததும் என்னை கட்டி பிடித்து முத்தம் கொடுக்க ஆரம்பித்து விட்டான். தள்ளி விட்டேன்.

போலிசை கூப்பிடுவேன் என்றேன். பயம் பிடித்து கொண்டது.

என்ன செய்வது. அந்த நாடு இரவில் அவனை துரத்தி விட்டேன். திங்கள் தான் தெரிந்தது, அவன் மக செய்யப்பட்ட விஷயம். பர்ஸ் போய் விட்டது. யாரோ கருப்பன் எடுத்து சென்று விட்டான். கடைசி ட்ரைன் போய் விட்டது. காலை ஐந்து வரை பென் ஸ்டேசனில் படுத்துள்ளான். நல்ல வேளை போட்டிருந்த செயின் உதவியது. அதை கொடுத்து விட்டு, ஒரு நியூஸ் பேப்பர் கடை இந்தியனிடம் கொஞ்சம் டாலர் வாங்கி வீடு சென்றான்.

திங்கள் காலை ஆபிஸ் வந்தவன் வேலை விட்டு நின்றுவிட்டான். என்னை முகம் பார்த்து பேசவில்லை. எனக்கு கஷ்டமாக போய்விட்டது.

மீண்டும் அவனை ப்லுஷிங்கில் ஒரு முறை ஒரு பெண்ணோடு பார்த்தேன்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

பால் கலர்ஸ்

பால் கலர்ஸ் என்பது ஆடம் - மழைகால சீசனை குறிக்குது. மலை தூறிக்கொண்டே இருக்கும். சயந்திரம் ஆனால் அதிகமாக விழுகும். ஜாகிங் செல்ல முடியாது. வீட்டில் தான் ட்ரேட் மில்லில் ஓட வேண்டும். வெயிட் ஏறுது.

இங்கே பாருங்கள் இலைகள் எப்படி மஞ்சளாக...

அதுவும் நியூ இங்கிலாந்து என்றுசொல்லும் ஏரியா - காங்நேச்டிகட், ரோட்சிலாந்து, மாசாசுஸத்ஸ் மற்றும் நியூஹம்ப்சைர் அருமை.... அருமை...

கில பாருங்கள் பாஸ்டன்... எப்படி உள்ளது என்று. வார வாரம் செல்வோம். அதுவும் சண் ஞாயிறுகளில் ட்ராபிக் அதிகமாக இருக்கும். காடுகளில் ட்ரெக்கிங் செல்வார்கள்.. டிலாவர் வாட்டேர் கேப் தான் அழகான இடம் , ட்ரெக்கிங் செல்ல...

மனம் ரொம்ப இளகி போயிருக்கும். இதை பார்த்த என் அப்பா அம்மா, இங்கேயே வந்து செட்டில் ஆகவேண்டும் என்று கேட்கிறார்கள்.

இந்தியாவில் தொழில்...

அப்பாவின் வயசு.. அதை பார்த்துகவனமாக இருக்க வேண்டும்...

அடுத்த வாரம் வருகிறார்கள்.

அவருடைய சென்னை நண்பரின் மகள், இன்டர்நெட் மூலம் ஒரு டாக்டரை திருமணம் செய்துள்ளார். வந்து ஆறு மாதம் ஆயிற்று. அப்பா அம்மாவை அமெரிக்காவிற்கு வர சொல்லி அழைக்கவில்லை. என்ன மகளோ... மாப்பிள்ளைக்கு இன்னும் வருமானம் இல்லை. எப்படியோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது.

சில பேர் அப்படி தான். திருத்த முடியாது. எல்லாவற்றிற்கும் அவசரம்.

1998.

எனக்கு கல்யாணம் நடந்த வருடம். எனக்கு இருபத்தி ஒன்பது வயது. இந்தியாவில் மருதமலை கோவிலில் சிம்பிளாக. நொவெம்பர் மாதம்எல்லோரும் ஆச்சிரியப்பட்டு பார்த்தார்கள். காலையில் அங்கு முகூர்த்தம். பிற்பாடு சூர்யா இண்டர்ணடிஒனால் ஹோட்டலில் லஞ்ச். அங்கு வந்திரெஜிஸ்ட்ரார் பதிவு செய்தார். பிற்பாடு உதவும். (ஏற்கனவே நியூ யார்க் கோர்ட்டில் திருமணம் பதிவு செய்தோம்....)... நானும் தான் கிரீன் கார்டு தனியாக வாங்கிவிட்டேனே. அப்புறம் என்ன பிரச்சனை?

ஏப்ரல் மாதம் நான் மட்டும் சென்று, கல்யாண ஏற்பாடு செய்தேன். தங்கை கல்யாணம் ஆகஸ்டில். அதற்கு மீண்டும் ஒரு பயணம்.

அப்புறம் அந்த வருடம் தான்... பால் கலர்ஸ் ... பாஸ்டன் சென்றேன்... ஜோவின் வீட்டில்... அப்பா அம்மாவோடு தான் இருந்தார். தங்கை கல்யாணம் ஆகி லேயராக இருந்தார். அங்கு தான்...உடல் சங்கமம். மறக்க முடியாது. பயம். குழந்தை. ஓவரி. என்று மனம் ஓடியது. கல்யாணம் தான் ஆகி விட்டதே. அப்புறம் என்ன என்று ஒரு எண்ணம் தான். யாருக்கு தான் இருக்காது!

நொவெம்பர் மாதம் இந்தியாவிற்கு நானும் ஜோவும் சென்றோம். பல கோவில்களுக்கு சென்றோம். எங்கும் அதிசயமாக பார்த்தார்கள். தட்டில் காசு நூறு நூறு ரூபாயாக போட்டார் ஜோ.

அங்கள் சமூகத்தார் வீட்டிற்கு சில இடத்திற்கு சென்றோம்.

அன்னூரில் உள்ள சாந்தி வீட்டிற்கு சென்றோம். அவர்கள் அங்கு சுற்றி உள்ள பல கோவில்களுக்கு அழைத்து சென்றார்கள். துணி கொடுத்தார்கள். பட்டு வேட்டிசட்டை. தொழ தொழ சட்டை அங்கு தான் தைத்து கொடுத்தார்கள்...இன்னும் வைத்திருக்கிறார் ஜோ. பட்டு வேட்டி, சர்ட்ஸ் போட்டுகட்டும் அழகு தனி. சாந்தியின் அம்மா என்னிடம் சொன்னது..."விட்டுட்டு போயிரப் பூரான்... பார்த்துமா!"

என் அம்மா என்னிடம் சொன்னது... "பாத்து நடந்துக்கோ... அப்பாவும் மாப்பிள்ளையை உன்னை சுற்றி வர வய்.. அதில் தான் உன் சாமர்த்தியம் அடங்கி இருக்கு...". டிபிகல்.

கோவை மெடிகல் ஹாஸ்பிடலில் ஒரு சிறு சர்ஜரி (ஓவரி சிஸ்ட் சர்ஜரி) எங்களுக்கு தெரிந்த ஒரு டாக்டர் மூலம் செய்தோம். மூன்று வாரம் லீவு பறந்தோடியது.

அந்த வருடம் மற்றும் மூன்று ட்ரிப்புகள். ஒரு மாதம் சம்பளம் இல்லாத லீவு. ஆபிஸ் பரவாயில்லை. அதனால் தான் பதினேழு வருடங்கள் ஒரே கம்பனி. ;-)

அப்புறம் ஜோ நியூ யார்க் ஆபிஸ் மாற்றல் வாங்கி வந்தார் டிசெம்பர் கடைசியில். ஓர் புது வாடகை வீடு. அப்பர் வெஸ்ட் சைடு என்று சொல்லும் ஏரியா.

அந்த சமயம் கிரீன்விச் வில்லேஜ் என்ற இடத்தில் தங்கலாம் என்று முடிவு செய்து, வீடு பார்த்தோம். நான் இந்தியன் என்பதால் மறைமுகமாக இல்ல என்றார்கள். ஒரு வெறி வந்தது. ரேசிச்ட்ஸ். உலகத்தின் பணக்காரர்கள் இருக்கும் இடத்தில் வாங்க வேண்டும் என்று. அப்படி தான் ட்ரம்ப் வேர்ல்ட் டோவர்ஸ் விளம்பரம் பார்த்து கணக்கு போட்டோம். ஒன்றரை மில்லியன் டாலர்கள். சரி பாதி ஆளுக்கு. பணமும் அப்படி தான்... மாதம் பத்தாயிரம் பாங்கிற்கு கட்ட வேண்டும். இரண்டு பெட்ரூம் வீடு வாங்கினோம். குடி புக ஒரு வருடம் இருந்தது. கையில் கிடைத்தது இரண்டு வருடம் கழித்து. நாட் லக்கி. வீடு கொடுக்க இன்டெர்வியு!

இப்போது பக்கத்து வீடு பத்தாயிரம் முதல் பதினைந்துஅயிரம் டாலருக்கு வாடகை மட்டும் செல்கிறது. ஸ்டாடஸ்.

சில சமயம் அதிர்ஷ்டம் இருந்தால் எல்லாம் நல்லபடியாக அமையும்.

எல்லா விசயத்திலும் எனக்கு அதிர்ஷ்டம் இல்லை....

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

பிட்சா பிரக்பாச்ட்

இன்று காலை பிட்சா பிரக்பாச்ட். சண்டே இரவு சுண்டல் சாப்பிட்ட திருப்தி. ஒரு கொலுவுக்கு சென்றோம்.

இருந்தாலும் டின்னெர் என்று ஒன்று பிட்சா வாங்கினோம். வேஜெடரியான். ஜோ வேஜெடரியான். பால் பொருட்கள் கூட கிடையாது. சோயா பால் தான் குடிப்பார். அது அவர் முதல் இந்திய காதலி/நண்பி அபர்ணவிடம் பழகிய ஒன்று.

ப்ரகேபாச்ட் என்றால் அமெரிக்கா வந்த பிறகு சீரியல்ஸ் தான் மேட்டர். பால் விட்டு அவசர அவசரமாக.... அல்லது... சீரியல் பார் என்று ஒரு சோம்பேறிகள் ஐட்டம்... கையில் எடுத்துக்கொண்டு சாப்பிட்டுக்கொண்டே நடக்கலாம்...

நியூ யார்க்கில் இன்றும் ப்ரகேபாச்ட் சாப்பிட்டு நடக்கும் மனிதர்களை பார்க்கலாம்... கையில் ஸ்டார்பக்ஸ் காபி.




1997. காதலில் விழுந்தேன்.

தலைப்பு அது தான் கொடுக்க வேண்டும். காலையில் ஒரு பதிவு போட்டதால்... (சென்ற பதிவில் நான் அடையாளம் காட்டிய இன்னொரு பதிவுலும் - லிங்க் - அதை எடிட் செய்து விட்டார்கள்...) இப்போது ஒரு வேலையும் ஓடவில்லை. இங்கே ஆபீஸில் எல்லோருக்கும் ப்ளு காய்ச்சல். சீசன் இது. அரை மணி நேரம் ஒதுக்கி உள்ளேன்...

அப்போது நான் பிட்சா பிரக்பாச்ட் சாப்பிட்ட ஞாபகம். ஜோ தன் காதலை சொன்னார். சீஸ் ஆனியன் பிட்சாவோடு ஒரு கிஸ். மாங்காய் வாசம் போய் வெங்காயம் வந்தது. ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக பழகி இருந்தோம் நண்பர்களாய்.

நண்பர்களாக தான் பழகினோம்... சைவம்..

ஜோ அவருடைய முதல் காதலில் தோல்வி. பாஸ்டன் பேரழகியாம். ஆட்டம் வகுப்பிலிருந்து தோழி. கேம்ப்ரிஜ்காலேஜ். அப்போது தான் ஒரு இன்டியானோடு பழகினாளாம். அறிவாளி - பணக்காரன் என்று ஜோவை டம்ப் செய்துவிட்டாள். எட்டு வருட காதல். அமெரிக்காவில் எல்லாம் அப்படி தான்... பெண்கள் தான் ஜாக்கிரதை என்று சொல்வதை விட ஆண்கள் தான் அப்படி இருக்க வேண்டும். இடையில் ஜோவுக்கு வெறியாக ஒரு இந்திய பெண் தான் வேண்டும் என்று தேடி, அபர்னா கிடைத்தாள். ஒரு வாரத்தில் நண்பர்கள் என்று கட்டுப்பாடு ஆனது. இன்று அபர்னா ஜார்ஜ் புஸுக்கு ஒரு துணை மந்திரி லெவலில் உள்ளாள்.

இன்னொன்று, இந்தியா ஆண்கள் மீது விழுந்து காதல் செய்வார்கள் அமெரிக்கா பெண்கள். கை நிறைய வருமானம். குடும்பம்... அப்புறம் ஒருவனுக்கு ஒருத்தி பண்பாடு... அவர்களுக்கு பிடிக்கும்.

வாம் பேம் தேங்க் யு மேம் எல்லாம் நடக்காது. அது தாங்க மேட்டர்....

என் நியூ யார்க் வீட்டில் யாராவது சொந்தம் வந்தால் காரில் சென்று மேட்டர் முடித்து விட்டு வருவார்கள். காலையில் சென்று க்ளீன் செய்ய ஓடும் அவசரம் பார்த்தல் சிரிப்பு தாங்காது. சாப்பிடும் உணவு அப்படி என்று நினைக்கிறேன். அப்புறம் இந்த டிவி சமாசாரம். மொண்டே டு தர்ஸ்டே எல்லோரும் சுத்த சைவம் ஆக இருப்பார்கள்.

ஜோ என் வீட்டுக்கு வீக் எண்டு வந்தால் ஹாலில் தான் படுத்து கொள்வார். என் ரூம் மேட் சுலக்க்ஷனா, ப்ரோப்ளம் இல்லை என்று சொல்லிவிட்டாள். அவளுடைய ஆண் நண்பன் வேணு வந்தாலும் அதே தான். ஆனால் நைட்டில் அவர்கள் அடிக்கும் கூத்து... பாத்ரூம் ரூமில் கிடையாது... ஹாலில்...அதனால் தாண்டி தான் செல்ல வேண்டும். சிரித்து கொள்வேன். இருமி கொண்டே செல்லவேண்டும். இருவரும் நான்கு குழந்தைகள் பெற்று சான் ஹோசெவில் வாழ்கிறார்கள். காட் ப்ளேஸ் தேம்.

எனக்கு சொந்தங்கள் துயரம். கட்டாயம் அடிக்கடி வந்து விடுவார்கள். யார் என்று கூட தெரியாது. பார்த்திருக்க மாட்டேன். நியூ யார்க் ஊர் சுற்றி காட்ட வேண்டும். செலவு கூட செய்ய வேண்டும். எல்லாம்... தொட்டு தொட்டு பேசுவார்கள். ஊரில் நடக்குமா...

சுஜாதாவின் கதையில் வரும் வசந்த் தான் ஜோ. அசைவ ஜோக் சொல்வார். ஒரு லிமிட்...

அப்புறம் எனக்கு பாலகுமாரன் ரொம்ப பிடிக்கும். சென்னை சென்ற போது தேடி சென்று சந்தித்தேன். அவர் ஆட்டோக்ராப் போட்ட 'இரும்பு குதிரைகள்' இன்னும் உள்ளது. நான் அட்டோக்ராப் வாங்கிய முதல் எழுத்தாளர். பிற்பாடு ஜோன் க்ரிஷம்.

ஜாக்சன் ஹைட்சில் ஒரு கடையில் குமுதம், விகடன் கிடைக்கும். என் தங்கை லக்ஷ்மி, ராஜேஷ் குமார் நாவல் அனுப்புவாள். கோவை செல்லும் போது வாங்குவேன். ஒரு முறை கோவை ரயில் நிலையத்தில் எழுத்தாளர் ராஜேஷ் குமார் பார்த்தேன். அப்போது தான் ஒரு கடையில் ஒரு க்ரைம் நாவல் வாங்கியிருந்தேன். பேர் 'திருமரண அழைப்பிதழ்'. வருஷம் நூறு நாவல் எழுதுவேன்னு சொன்னார். போட்டோ எடுக்கவில்லை. சென்னைக்கு நாவல் ஒரு டி.டி.ஆர்.இடம் கொடுத்து அனுப்பினார். பதிப்பாளர் காலையில் வாங்கிக்கொல்வாராம். பேர் என்னவோ ஸ்..ஸ்..ஸ்நேகா? (ராஜேஷ் குமார் சார், இதை படித்தால் எனக்கு ஒரு கமன்ட் போடுங்கள்... பேச வேண்டும்)

அப்புறம் தி.ஜானகி ராமனின் 'மோக முள்' எனக்கு பிடித்த ஒன்று. நாட் போர் செக்ஸ். பட் போர் த பேசன்.
ஜோ காதல் சொன்னார். நானும் ஒளிவு மறைவு இல்லாமல் நிதி பற்றி சொன்னேன். குடும்பம் பற்றி சொன்னேன். அமெரிக்கா வாழ்க்கை முறையில், இந்திய மாதிரி ஒருவனுக்கு ஒருத்தி டைப் வேண்டும் என்றான். அப்புறம் கல்யாணம் வரை (ஒரு வருடம் கழித்து செய்யலாம் என்று முடிவு) சைவம் தான் என்றேன். ஒக்கே என்றார்.

சைவம் அசைவம் ஆனது ஒரு தனி கதை.

அப்பா அம்மாவிடம் சொன்னேன். தாம் தூம் என்று குதிக்கவில்லை. கிரீன் கார்டு வேறு, அமெரிக்கா மாபிள்ளை தான் கட்ட வேண்டும். விசா ப்ரோப்லேம். கல்யாணம் என்று ஒன்று செய்தால் சரி. ஆனால் வாழ்க்கை கடைசி வரை வரும் ஆள் பார்த்துக்கொள் என்றார்கள். தங்கைக்கு வேறு கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகி இருந்தது அப்போது.

எனக்கும் ஓவர்ரியில் ஒரு சிஸ்ட். கல்யாணத்திற்கு முன் ஆபரேசன் செய்ய வேண்டும்.

அவர்கள் அமெரிக்கா வந்தார்கள்.

ஜோவிடம் பேசினார்கள். நன்றாக பார்த்துக்கொள்வேன் என்றார்.

நாள் நட்சத்திரம் பார்த்து ஒரு சிவில் செரமணி செய்தார்கள். ஆடுத்த வருடம் இந்தியாவில் கல்யாணம்.

அது பற்றி எழுதுகிறேன்.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.

அரசியலும் கடவுளும்

1996. அமெரிக்காவில் அரசியல் சூடு. மீண்டும் கிளிண்டன் வரலாமாவேண்டாமா என்று பேச்சு. நொவெம்பரில் தேர்தல். அவள் லிட்டில் ராக் என்றஇடத்தில் ஒரு இடத்தில் மனைவ்யுடன், ரோஸ் லா பிர்ம், மக்களை ஏமாற்றிவிட்டார் என்றார்கள். இருந்தாலும் மீண்டும் அவர் வெற்றி பெற்றார். அவர் தன்சிறு குழந்தை செல்சீ (இப்போ இளைஞ்சி) சகிதம் வோட்டு கேட்டது அருமை.

எனக்கு முதல் முறை ஒட்டு கிடைத்தது - வருடம் ௨000. கிரீன் கார்டுகிடைத்த வருடம் 1995. அதிசயம். அமெரிக்கன் இண்டேபெண்டன்ஸ் டே ஜூலை நான்கில் வரும். சில தினங்களுக்கு முன்னால் டூர் நடத்த பிளான் செய்து ஊர் சுற்றுவோம். ஜூலை மூன்று புதன் சாயந்திரம் ஒரு வானில், நான், ஜோ, மற்றும் இன்னொரு இந்தியன் ஜோடி. டென்ட்கள் வாங்கினோம். தேவையானால்... தேவையான சாப்பாடு ... ஜூஸ் கேன்ஸ்.. போகும் வழியில் சாப்பாடு... வாட்டர் ...இரவெல்லாம் ஓட்ட வேண்டும்.

எங்கள் பிளான் ஜூலை பதினாலு திரும்பி வருவது... மொத்தம் பத்து நாட்கள் ... இருநூற்றி நாற்பது மணி நேரம். ஜூலை நான்கு அட்லண்டாவில் இருந்தோம். அப்போது அங்கு ஒரு புது நண்பர் கிடைத்தார். ஒரு பார்க்கில் சாப்பிட்டு கொண்டு இருந்த போது, இந்தியர்கள் என்பதால் வந்து பேசினார். சிவா. சென்னையை சேர்ந்தவர். அதிசயமாய் எங்களை அழைத்து, அவர் வீட்டில் தங்க வைத்தார்... சிறிது நேரம்..இது அமெரிக்காவில் நடக்காத ஒன்று. அவர் மனைவி ரம்யா நன்றாக பார்த்து கொண்டனர். இப்போது அவர்கள் நல்ல நிலைமையில் உள்ளனர்..... வருடம் ஒரு முறை சந்திக்கிறோம். அடுத்த நாள் காலை ப்ளோரிடா கிளம்பினோம்.



போகும் வழியில் ... ராக்கி மௌண்டன்ஸ்... ச்மொகி மௌண்டன்ஸ்...ஸ்டோன் மௌண்டன்ஸ்.. மாமொத் கவ்ஸ் ...போன்ற இடங்கள் பார்த்துவிட்டு... டிஸ்நிலந்த் - ஆர்லாண்டோ - ப்ளோரிடா.

ப்ளோரிடா ஒரு ஓய்வுக்காரர்களின் சொர்கம். ஹிக் ஸ்பீட் ரோட்டில் மெதுவாகஒரு கார் சென்றால் ஓட்டுவது ஒரு கிழவன் அல்லது கிழவி என்றுசொல்வார்கள். மியாமி தாண்டி.. கி வெஸ்ட் என்று சொல்லப்படும் தீவிற்கு சென்றோம். எப்போதும் அதிகம் காற்று. பத்தி முடி அங்கேயே கொட்டிவிடும். ஒரு சிறுலாட்ஜில் தங்கினோம். சூறாவளி வந்தால் எல்லோரும் நனைத்துவிடுவார்கள்... வீட்டிற்குள்ளும் தண்ணீர் வரலாம்.

மைன்லன்டை காங்நேச்ட் செய்யும் மூன்று மயில் பாலம்... காற்றில் ஆடும்.. வண்டி ஓட்டுவதற்கே பயமாக இருக்கும்...

அங்கு இளநீர் ரொம்ப பாமௌஸ். சப்ப டேஸ்ட்.


அப்புறம்... பிரெஞ்சு அதிகம் செலுத்திய நியூ அர்லேயன்ஸ். இப்போது ஒரு வருடம் முன்பு சூறாவளியால் அழிந்த இடம். ஜான் க்ரிஷம் நோவேல்களில் வரும் இடம். சாப்பாடு அருமை. சிறு ஹோடல்கில் தங்கினோம்...போகும் வழி சிறப்பான ஒன்று...வி லவ்ட் இட்!

லிட்டில் ராக் சென்றோம். நார்த். திரும்பவும் அன்றே டல்லஸ். தங்கினோம். எங்கள் ஊர் நண்பர் இருந்தார். அவர்கள் வீட்டில். அன்று ஜூலை எழு, ஞாயிறு ஆனதால்... கோவில் சென்றோம். லட்டு பிரசாதம் கிடைத்தது...மிகுந்த் சந்தோசம். நார்த் இந்தியன்ஸ் கூட்டம்.இப்போது அங்கு பெரிய கோவில்.

ஹூஸ்டன் சென்று ஸ்பேஸ் லான்ச் கன்ட்ரோல் சென்டர் பார்த்தோம். வெளியில் நின்று. அப்புறம் போகும் வழியில் ஆஸ்டின். இன்னொரு சொந்தம். நலம் விசாரிப்புகள். இந்தியா புறப்பட்டார்கள் லீவுக்கு. சிறு கிபித்ஸ்அனுப்பினேன்.. இன்னும் அந்த ச்பூன்ஸ் போன்றவற்றை அம்மா நினைவாய் ஷோ கேசில் வைத்துள்ளார். நாற்பதுக்கும் மேற்பட்டு யுஎஸ் ஸ்டேட் ச்பூன்ஸ் உள்ளன...

நியூ மெக்சிகோ வழியாக... ஜோ நண்பர் அல்பரஃவெர்கில் இருந்தார்... ஒரு நாள் தங்கினோம். பாலைவனம் போன்ற இடம். ஆராய்ச்சி மையம் இருக்கிறது...

அடுத்த நாள்... டூசான் - பீனிக்ஸ் அரிசோனா. ஒரு வறண்ட இடம். ஏசி இல்லாமல் இருக்க முடியாது சம்மரில். தென் இந்தியாவை விடகொடுமை. சென்னை. வைசாக். போல.

லாஸ் வேகஸ்...மறக்க முடியாத இடம். வருடம் ஒரு முறை எதாவது கான்பரன்ஸ் அங்கு. சூதாட்டம். பெண்கள்.... சுற்றுலா... பீவர் டேம் ... இரண்டு நாட்கள் அங்கு. பெண்களை வைத்து நிரே ஷோவ்கள் நடத்துகிறார்கள். இந்தியா பெண்கள் உடல் தொழில் செய்கிறார்கள். ஹாலிவூட் சினிமா கூட்டம் பார்க்கலாம்.

அப்புறம் நேராக... சண் டியாகோ. ஜோவின் நண்பர் பீச் வீடு. ஒரு நாள்... நன்றாக கவனித்து கொண்டார்கள். ஒரு வாரம் ஆகியிருந்தது. ஒரு கரையில் இருந்து மறு கரை. அமெரிக்கா. இரண்டாயிரம் மயில்கள்....

அப்படியே லாஸ் அன்ஜெலேஸ் சென்றோம். ஒரு நாள். உநிவேர்சல் ஸ்டுடியோ... சண்ட மோனிக்கா பீச்... நண்பர் ஒருவர் ... டெல்லிக்காரர்... எலேக்ட்ரநிக்ஸ் தொழில்...அங்கு ஓரஞ் கவுண்டியில் ஒரு கம்பனி வைத்திருந்தார்.. அவர்கள் வீட்டில் தங்கினோம். ஹாலில் எல்லோரும் படுத்துக்கொண்டு இந்தியா ஹிந்தி மியூசிக்... மித்ர் மை பிரன்ட் படத்தில் அந்த வீடு இருக்கும் ரோடு காட்டுவார்கள். அமைதியான ஏரியா. ஹாலிவூட் மலை மீது போட்டோ....

அப்புறம்... சண் ஹோசே. என் எஞ்சினீரிங் காலேஜ் நண்பர் சண் கம்பனியில் இருந்தார். அவர் இப்போது ஒரு கம்பனி சொந்தமாக வைத்துள்ளார். மறக்க முடியாத ஊர். அங்கு ஒரு டர்கிஷ் ஹோட்டல் உள்ளது. பெல்லி டான்ஸ் பார்த்தோம். ஹூக புகை... அப்படியே மேடிட்டரானியன்.

சண் பிரன்ஸ்சிஸ்கோ கோல்டன் கேட் பிரிஜ் பார்த்துவிட்டு... ஐந்து மணி நேரம் டிரைவ்... ரூட் ஒன்.. கடலோரம்.. இப்பவும் உள்ளது... ரெட் வூட் காடுகள்.... நிறைய சினிமாவில் பார்த்திருப்பீர்கள்... ஒரு காடு பங்களாவில் தங்கினோம். அருமை. ஒரு நாள் அங்கு இருந்தோம்... நொவெம்பரில் அங்கு செல்வோம் இப்போது.... தன்க்ச்கிவிங் சமயம் குளிரோடு ஒரு அனுபவம். உலகத்தின் உயரமான மரங்கள் இருக்கும் இடம்...




அப்புறம் அப்படியே போர்ட்லாந்து ஒரேகன் ஸ்டேட். என் நண்பி அங்கு ஒருஉனிவர்சிட்டியில் படித்தால். கோரவலிஸ். அருமையான ஊர். நிறைய ட்ரெக்கிங் செய்யலாம். அப்போதே கிளம்பும் அவசரம் இரவு சியாட்டில் சென்றோம். நண்பர்கள் சிலரை பார்த்து விட்டு... அப்புறம் ஒரு நூடி பாரில் உலகின் பெரிய மார்பு பெண் ஆடுகிறாள் என்று சொன்னதால்.. ஆண்கள்அலைந்து சென்றார்கள்... அக்கிரமமாக இருந்தது... அப்படியும் சில பேர்! மைக்ரோசாப்ட் அலுவலகம் இருந்த இடம் பார்த்தோம்.. ரெட்மண்ட். அழகுக்கு ஒரு பிரதேசம். அங்கு ஒரு சிறிய வீடு இப்போது வாங்கியுள்ளோம்.

வீடு திரும்ப மூன்று நாட்கள் இருந்தன.

அடுத்த நாள் சால்ட் லேக் சிட்டி மோர்மன் சர்ச் பார்த்தோம். அருமையான ஊர்.

கிளம்பி யேலொவ் சடன் பார்க் வழியாக... சுடு நீர் வரும் ஊற்று இருக்கும் ஏரியா சென்று குளித்து விட்டு... ஜோ சொல்கிறார்... நான் கொஞ்சம் கலரானதுஅங்கு குளித்ததினால் தான் என்று.. மட் பாத் எடுத்தோம்... காட்டில் தங்கினோம்.

இரவே காரில் ஒட்டி... டைம் மிச்சம் செய்யும் எண்ணம்...அடுத்த நாள் காலை டென்வர் கொலராடோ சென்றோம். அப்போதும் அச்பேன் மலையில் பனி இருந்தது. ஒரு நாள் முழுவதும் அங்கு ஆடினோம் பணியில். அஜக்ஸ் மலைகள். குளிர். ஒருவரோடு ஒருவர் ஒட்டி இருக்க வேண்டும். அந்த இடம் விட்டு செல்ல அழுகை வந்தது...

அடுத்த நாள் காலை... கன்சாஸ் சிட்டி... உலகத்தின் பெரிய நூல் உருண்டை அங்கு இருக்கிறது. அதை பார்த்து விட்டு... செயின்ட் லூயிஸ் ஆர்ச் பார்த்தோம்.. இரவே கிளம்பினோம். பிறகு ஒரு சமயம் சென்று காசினோவில் சூதாடினோம்.

சிகாகோ... சனிக்கிழமை.. இரண்டு ஹிந்து கோவில்கள்.. நண்பர் சாய் ராம்நாத்... ஒரு ரியல் எஸ்டேட் முதலை... அவர்கள் வீட்டில் தங்கினோம்... ஒரு நாள் தான் பாக்கி இருந்தது.. சிகாகோ செயர்ஸ் டவர்ஸ் பார்த்துவிட்டு... எட்டு மணிக்கு டின்னெர்...

இரவே கிளம்பி மூன்று மணி நேரம் பயணம்..நாடு இரவில் அன் ஆர்பர், நண்பர் வீட்டில் தங்கினோம். அருமையான ஊர். உனிவர்சிட்டி அப் மிசிகன் உள்ளது... நிறைய இந்தியன்ஸ்... கோவில்... எப்சிலாண்டி.. அரை மணி நேரம் குட்டி விமானத்தில் பறந்தோம்... மக்கினாவ் ஹைலன்ட் வரை சென்று திரும்பினோம்.. வர்றேன் கார் தொழில் ஏரியா பார்த்தோம்.. கண்டோனில் சாப்பாடு..

இரவில் டெட்ரோயட்... அழகான ஊர். ரூட் டோவேல்வ் நேர்கோடு... கோபால் என்று ஒரு நண்பர் வீட்டில் உணவு. அங்கேயே தங்கினோம். அடுத்த நாள் ஞாயிறு காலை ஆறு மணிக்கு கிளம்பினோம்.

மதியம் பன்னிரண்டு மணிக்கு பிட்ட்ச்பர்க் கோவில் தரிசனம். ஜூலை பதினாலு... தி (ஜெஸ்ஸி) வந்திருந்தாள். ரமேஷும் இருந்தார். அங்கேயே புளியோதரை, பொங்கல் சாப்பிட்டு விட்டு மூன்று மணிக்கு கிளம்பினோம். கேஸ் போட்டுகொண்டு ரூட் செவன்ட்டி சிக்ஸ்... முநூற்றி முப்பது மையில்கள்... இரவு ஒன்பது மணிக்கு வீடு. டின்னெர் வழியில்...

அருமையான ட்ரிப் முடித்துவிட்ட திருப்தி. ஒன்பதாயிரம் மைல்கள். நண்பர் ஜோடி அவர்கள் வீட்டுக்கு கிளம்பினார்கள்.

காலையில் ஜோ எழுந்து ஆறு மணிக்கு கிளம்பினார். அவர் காரில் நன்கு மணி நேரம். ௨00 மைல்ஸ். ஒரு மணி நேரம் லேட்டாக ஆபிஸ். தனியாக வேலை செய்வதால் லேட் என்பது ப்ரோப்ளம் இல்லை...

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்...

இன்டர்நெட்

1995. அமெரிக்காவில் இன்டர்நெட் மிகுந்த பிரபலம் ஆனது. யாரை பார்த்தாலும்மெயில் பற்றி பேசினார்கள். எனக்கு ஒரு ஐடி கிடைத்தது. ராஜ்திவ்யா. ஹாட்மைல். ரொம்ப சந்தோசம். இப்போதெல்லாம் செக் பண்றது இல்லே. உயிரோட தான் இருக்கு. ஒரே ஜங்க் மையிலா வருது.


அப்புறம் சாட். தெரியாத ஒருவரோடு சாட் பண்றது ஒரு சுகம். நான் ஆணுனு சொல்லிடுவேன்.

அது தாங்க கடலை. பொண்ணுன்'னா வாயை இளிச்சிட்டு வருவாங்க.. அதான்..



கொஞ்ச நாள் கழிச்சு வெப்காம் வந்தது. அதுனாலே எனக்கு ஜோ கிடைச்சார். அப்போ அவர் போஸ்டனில் இருந்தார்.

ஸ்லீப்லேஸ் இன் சியாட்டில் படம் மாதிரி எங்கள் காதல் கதை. 1993. நிஜமாஒரு வித காதல் அனுபவம் எல்லோருக்கும் கொடுத்தது. தேங்க்ஸ் டு டோம்ஹன்க்ஸ். என் தங்கச்சி ஆஸ்டளியாவில் இருந்து, அவளுக்கு ஒருமாப்பிள்ளை அமெரிக்காவில் பார்த்தாள்.... கடைசியிலே இந்தியாவில் தான்பிடித்தால். இப்போ அவர் ஒரு பெரிய சாப்ட்வேர் கம்பெனி கோவை...



சில சமயம் பாத்ரூமில் டபில் தண்ணீரில் சோக் ஆயிட்டு, அப்படியே பாட்டு கேட்டுட்டூ... ஒரு பூக் படிப்பேன். சுகம். திவ்யம். திவ்யா.

சில சமயம் போன் கால்களும் ஜோவுடன். வெட்டி பேச்சு.

சாட் மூலம் கிடைத்த நண்பி தான் ரோசா. மெக்சிகோ சிட்டி. சாப்ட்வேர் எஞ்சினீர். அப்புறம் ... இன்று அவள் பெரிய பணக்காரி. நிஜமான தோழி. அவளுக்கும் நல்ல வாழ்க்கை அமைந்தது. லெபனோனில் பிறந்த ஒருவர். ஜமீல்.

எனக்கு அவள் கம்பெனியிலே ஒரு பர்சன்ட் ஸ்டாக் கொடுத்தாள். நட்புக்காக. அதை பூராம் ஒரு நாள் சாரிட்டி'கு கொடுப்பேன். இப்போ அந்த கம்பனி மதிப்பு நூறு மில்லியன் டாலர்கள். நான் அதில் ஒரு சென்ட் கூட போடலே. அட்வைஸ் மாத்திரம் தான். செசூரிட்டி சாப்ட்வேர் பண்றாங்க.

நானும் ஜோ'வும் மெக்சிகோ சிட்டி சென்றால்... ரோசா வீட்டில் தான் தங்குவோம்.




(அந்த-வீடு-அவுளோடது கிடையாது) இந்த முறை நொவெம்பரில் எங்களோடு இந்தியா வருகிறார்கள். மும்பையில் ஒரு வாரம் என் கம்பனி வேலை செய்ய வேண்டும். அப்புறம் இரண்டு வாரம் லீவு. எனக்கு வருஷம் நான்கு வாரம் லீவு. எல்லாம் சேர்த்து. அப்புறம் எல்லாம் அட்ஜச்த்மன்ட்ஸ்.


ஜோவோட லீர்ஜெட் - பன்னிரண்டு பேர் அமரலாம் - அவர் கஷ்டப்பட்டு பத்து வருடம் சம்பாரித்து வாங்கினார். இருபத்தி ஐந்து மில்லியன் டாலர்ஸ். நான் இதுவரை பதினேழு வருடங்களில் மொத்தம் அவ்வளவு சம்பாரித்தது கிடையாது.

அது ஒரு இந்வேச்ட்மன்ட்.... லோன். அதில் வருமானம் வருது. வருடம் ௨00 மணி நேரம் வாடகைக்கு போகுது. இரண்டு பைலட்ஸ். வருடம் சில முறை நாங்கள் எடுத்து சுற்றுவோம், சில நண்பர்களோடு. அப்பா அம்மா வந்த போது கனடா, அலாஸ்கா, மெக்சிகோ என்று சென்று வந்தோம். மகள் குடும்ப பிளைட். சந்தோசம்! நிறைய இந்தியன்ஸ் இது மாதிரி வைத்திருக்கிறார்கள்.


அப்புறம்... 1995 தான் முதல் முதலில் கார் வாங்கினேன். வீட்டு வாடகை (என் பங்கு ஆயிரம் டாலர்கள்) கார் பார்கிங் மாதம் ஆயிரம் டாலர்கள். கொடுமைங்க. நியூ யார்க்கில் கார் பார்கிங் கஷ்டம். வாடகை வீட்டுலே கிடையாது... இன்னைக்கு வீட்டு வாடகை அதே இடத்தில் மாதம் மூன்றாயிரம். கார் பார்க் இரண்டாயிரம். அதுக்கு தான் எல்லோரும் ருதெர்பொர்ட். வைட் ப்லைன்ஸ். அப்படி இருக்காங்க. சொந்த வீடு.. (சப் ப்ரைம் கழுதை விடுங்க...)

அடுத்த வருஷம்... அப்புறம் என் முதல் அமேரிக்கா சுற்றி ஒரு டிரைவிங் அனுபவம் ஜோவோடு.

மீண்டும் சந்திக்கிறேன்.